กนั้นก็ยื่นมือไปลูบหัวมัน “ที่นี่อาจจะดูไกลไปหน่อยนะ แต่ที่นั่นเป็นเขตตึกเก่า อีกสองปีคงจะโดนรื้อแล้วสิ่งที่อยู่ข้างใต้ก็คงจะถูกขุดขึ้นมา แต่ที่นี่ไม่มีทาง ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำ สภาพแวดล้อมก็ดี คนก็ดีด้วย…ต่อไปแกก็ใช้ชีวิตดีๆ นะ ไม่อย่างนั้นก็ไปกับฉัน ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นหรอก ฉันอยู่แถวนี้ ถึงจะไม่ได้มีฐานะดีอะไร แต่ก็คงไม่ปล่อยให้แกอดตายแน่”เจิ้งทั่นไม่รู้ว่าแมวขาวตัวนั้นเข้าใจในสิ่งที่คุณตาพูดหรือไม่มันเอาแต่หมอบลงบนพื้นที่ฝังลูกของมันโดยไม่ขยับเขยื้อน คุณตาจะอุ้มมันไปด้วย แต่มันก็ดิ้นขัดขืนไม่ยอมไปคุณตารอสักพักแล้วไปอุ้มมันอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ขัดขืนแล้วเจิ้งทั่นนั่งดูพวกเขาอยู่ไม่ไกล หลังจากที่พวกเขาไปแล้วเจิ้งทั่นก็ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร สมองมันสับสนไปหมด แต่ก็คล้ายกับว่าไม่ได้คิดอะไร พอได้สติฟ้าก็มืดแล้วเขาขยับตัว อาจเป็นเพราะนั่งนานไปเลยตัวแข็งไปหมดบวกกับอากาศที่หนาวเย็นด้วยเจิ้งทั่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้ง หลังจากที่ค่อยๆลองขยับตัวแล้วก็กลับมากระฉับกระเฉงเหมือนเดิม จากนั้นเขาก็วิ่งเหยาะๆ กลับบ้านพอเจิ้งทั่นกลับไปบ้านก็เห็นพ่อเจียวหย่วนกำลังกวาดบ้านโดยมีเจียวหย่วนกับเสี่ยวโย่วจื่อคอยช่วย แม่เจียวหย่วนกำลังล้างชามอยู่ในห้องครัว ภายในบ้านมีกลิ่นเหล้ากับกลิ่นของคนแปลกหน้าลอยอยู่ยังไม่จางหายไป แต่พอได้กลิ่นของคนที่คุ้นเคยก็ทำให้เจิ้งทั่นรู้สึก
