นรู้สึกว่าอารมณ์ขุ่นมัวในจิตใจได้ระเบิดออกไปตามเสียงพลุ มันค่อยๆ แหลกสลาย หายไปกับสายลมอยู่ๆ ก็รู้สึกอารมณ์เบิกบาน แน่นอนว่าหากมองข้ามเรื่องเศษขี้เถ้าที่ตกลงมากับกลิ่นไม่พึงประสงค์รอบๆ แล้ว ก็จะดีกว่าห่างจากพวกเขาไปไม่ไกล มีผู้ปกครองที่กลัวว่าลูกจะวิ่งออกไปไกลจึงอุ้มเอาไว้ ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะมีฝุ่นเข้าตา จึงก้มหน้าเอามือขยี้ตา ขณะที่ลืมตามองไปรอบๆ ก็เห็นแมวโผล่หน้าออกมาจากกระเป๋านักเรียนที่พ่อเจียวหย่วนสะพายไว้ด้านหน้า หูของแมวยังขยับไปตามเศษพลุที่ตกลงมาอีกด้วย“คุณพ่อ มีแมว~“แต่เสียงของเด็กน้อยก็ถูกพลุกลบหมด มีแต่พ่อของเขาเท่านั้นที่ได้ยินเสียงลูกตัวเองแว่วๆ“อะไรนะ ตายังเจ็บอยู่เหรอ มาเดี๋ยวพ่อเป่าให้”เด็กน้อยเอามือดันพ่อออก “มีแมว~““ใช่ๆ ดอกไม้ไฟ ดูสิ ดอกไม้ไฟสวยใช่ไหม”“……”พอเสียงพลุเงียบลง กลุ่มคนก็เริ่มแยกย้ายกันออกไปพ่อเจียวหย่วนรอจนคนเริ่มบางลงจึงค่อยๆ เดินออกเจียวหย่วนกับเสี่ยวโย่วจื่อยังคงอยู่ในอาการตื่นเต้น ขณะที่เดินกลับบ้านทั้งสองคนเอาแต่คุยกันว่าพลุอันไหนสวย“วันนี้นักดับเพลิงคงงานยุ่งนะ” แม่เจียวหย่วนพูดขึ้นพอกลับถึงบ้าน บนร่างกายของทุกคนต่างก็มีกลิ่นจึงเข้าไปอาบน ้ากัน เจิ้งทั่นเองก็แช่น ้าอยู่นานกว่าจะออกมาอาบน ้า เป่าขน จากนั้นก็มุดเข้าไปในผ้าห่มของเสี่ยวโย่วจื่อเสี่ยวโย่วจื่อเขียนไดอารี่ก่อนแล้วถึงเข้านอน และก็เป็นเหมือนช่วงก่อนหน้านี้หลายวันที่หลังจากเขียนไดอารี่เ
