งตัดผมหน้าม้าแต่งตัวเหมือนก้อนไหมพรมนั่งอยู่กับพื้น พอเห็นเสี่ยวโย่วจื่อก็ทำท่าทางเหมือนได้เจอแม่ น ้าตาเอ่อมาคลอเบ้า ยื่นมือออกมาขอให้ช่วยปลอบส่วนเด็กอีกคนสวมเสื้อกันหนาวสีชมพูพิงเด็กที่เหมือน‘ก้อนไหมพรม’ อยู่ ดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บ เด็กน้อยหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาโบกหวังจะไล่สุนัขไปให้พ้นทางเด็กที่สวมเสื้อกันหนาวสีชมพูพอเห็นเสี่ยวโย่วจื่อก็พูดขึ้น“มีผู้ใหญ่อยู่แถวนี้ไหม? รีบเรียกผู้ใหญ่มาช่วยไล่หมาตัวนี้หน่อย!”เสี่ยวโย่วจื่อส่ายหัว ไม่มีผู้ใหญ่อยู่แถวนี้เลยสักคนพอเห็นเสี่ยวโย่วจื่อส่ายหัว เด็กทั้งสองคนก็ดูหมดหวัง ไม่มีผู้ใหญ่แล้วจะไล่หมาตัวนี้ไปยังไงเด็กน้อย ‘ก้อนไหมพรม’ กุมนิ้วที่ได้รับบาดเจ็บไว้พลางมองสุนัขที่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวอย่างหวาดกลัว ถึงแม้ว่าหมาตัวนี้จะยังไม่โตมากนัก แต่ก็ตัวใหญ่กว่าชิวาว่ากับคอร์กี้ที่อยู่ในเขตที่พักมาก ฟันแหลมคมที่ยื่นออกมา หากถูกกัดเข้าอาการคงสาหัสหลังจากที่เจ้าหลังดำเห็นเจิ้งทั่นกับเสี่ยวโย่วจื่อเข้ามา มันก็หันมามองเล็กน้อย จากนั้นก็หันกลับไปเห่าเด็กทั้งสองต่อ เสียงเห่าดังขึ้นเรื่อยๆ แต่เด็กที่อยู่ที่นี่ไม่มีใครเข้าใจมันเลยสักคนเจิ้งทั่นมองไปรอบๆ แล้วก็หันไปมองเจ้าหลังดำ เขารู้สึกได้ว่ามันมองไปทางเด็กน้อย ‘ก้อนไหมพรม’ บ่อยๆ ไม่ได้สนใจเด็กหญิงเสื้อกันหนาวสีชมพูที่เอากิ่งไม้โบกอยู่ แต่การกระทำที่เอากิ่งไม้โบกแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นการทำร้าย ทำให้มันไม่สบอา
