รมณ์เท่าไร พอมันเริ่มรำคาญก็ยิ่งเพิ่มความโกรธมากขึ้น ถ้าเป็นจ้วงจ้วงล่ะก็ กล้ามาโบกต่อหน้ามันแบบนี้ มันคงพุ่งเข้าไปงับนานแล้วเจิ้งทั่นค่อยๆ เดินเข้าไปหาเด็กน้อย ‘ก้อนไหมพรม’ เดิมทีเสี่ยวโย่วจื่ออยากจะห้ามไว้ เพราะในความคิดของเด็กน้อยส่วนใหญ่แมวกับหมาย่อมไม่ถูกกัน แต่พวกที่อยู่ในบริเวณที่พักบุคลากรนั่นเป็นข้อยกเว้น อย่างไรเสียพวกมันก็รู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ ความเป็นศัตรูมีต่อกันไม่มาก แต่กับหมาที่อยู่นอกเขตที่พักนั้นแตกต่างกัน หลังจากที่เห็นแมวของตัวเองเข้าไปแล้วหมาตัวนั้นไม่ได้พุ่งเข้ามาเสี่ยวโย่วจื่อก็เบาใจลง ขณะเดียวกันก็เดินตามเข้าไปด้วยทั้งๆ ที่ในมือยังถือไม้นวดแป้งอยู่เจิ้งทั่นเดินไปรอบๆ เด็กที่เหมือน ‘ก้อนไหมพรม’ ขณะที่เดินอยู่นั้นก็สังเกตสายตาของเจ้าหลังดำไปด้วย สุดท้ายเขาก็เอาตัวเบียดเด็กน้อยคนนั้น“แมวเธอทำอะไรน่ะ? บอกให้แมวเธอออกไปเลยนะ! นี่เป็นชุดที่คุณอาเพิ่งซื้อให้ใหม่เลยนะ! แพงมากด้วย” เด็กน้อยก้อนไหมพรมมองไปทางเสี่ยวโย่วจื่อ“มันอยากให้เธอหลบไป”“อยากจะให้หลบก็หลบเหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าข้อเท้าเราแพลง เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”ขณะที่เสี่ยวโย่วจื่อกำลังจะพูดบางอย่าง เจิ้งทั่นก็หาสาเหตุเจอแล้ว พอเปิดเสื้อกันหนาวของเด็กน้อยออกหน่อยเขาเห็นจานร่อนพลาสติคสีเหลือง บนจานนั้นมีรอยฟันกับกลิ่นของเจ้าหลังดำอยู่นี่แหละตัวการ!เจิ้งทั่นพยายามดึงจานร่อนออกมา หลังจากที่เห็นเจิ้งทั่นทำท่าทางแบบนั้น
