ไม่น่าดูเลยอย่างไรเสียแผลก็ไม่ได้ใหญ่มากมาย เป็นแผลชนิดที่คนทั่วไปถ้าเป็นก็ไม่ได้อยากจะสนใจ อีกอย่างเดี๋ยวก็กลับบ้านแล้วพอกลับบ้านไปคนที่บ้านก็คงจะทำให้ใหม่อีกรอบ ดังนั้นเด็กอีกสองคนจึงไม่พูดอะไร“เธอใช่เด็กป.สองที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีกว่าภาษาจีนใช่ไหม” ในที่สุดเด็กน้อยก้อนไหมพรมก็นึกออกจึงถามขึ้น ก่อนหน้านี้เด็กน้อยรู้สึกคุ้นๆ หน้า มีอยู่ครั้งหนึ่งเพื่อนบอกว่ามีเด็กป.สองที่พูดภาษาอังกฤษเก่งมาแทรกชั้นเรียน พวกเขายังไปมุงดูกันด้วยซ ้า ตอนแรกคิดว่าเป็นเด็กฝรั่ง แต่ก็ต้องผิดหวัง แล้วก็ไม่สนใจอีกต่อไป เมื่อครู่ตอนที่เห็นเสี่ยวโย่วจื่อก็ไม่ได้เอะใจ เพิ่งจะมานึกออกเอาตอนนี้“ใช่ๆ ฉันจำได้ว่าชื่ออะไรโย่วจื่อนี่แหละ” ในที่สุดเด็กน้อยเสื้อกันหนาวสีชมพูก็ไม่สนใจวิวอีกต่อไปเสี่ยวโย่วจื่อเม้มริมฝีปากพลางพูด “เราชื่อกู้โยวจื่อ”“เราชื่อเยี่ยลี่ซา อยู่ชั้นป.สามห้องสาม คนนี้ชื่อเซี่ยซิน อยู่ห้องเดียวกันกับเรา พวกเราโตกว่าเธอหนึ่งปี ถ้าเกิดว่ามีเพื่อนในห้องมาแกล้ง บอกพวกเราได้เลยนะ จะไปจัดการให้!” เด็กน้อยก้อนไหมพรมที่ชื่อเยี่ยลี่ซายกกำปั้นขึ้นมาพลางพูด“ใช่ๆ ไม่ต้องเกรงใจนะ ครั้งนี้เธอช่วยพวกเราไว้ ถ้าเดือดร้อนอะไรก็ไปป.สามห้องสามหาพวกเราได้เลย บอกชื่อก็พอ ใครๆ ก็รู้จัก” เซี่ยซินพยักหน้าพลางพูดเสี่ยวโย่วจื่อนิ่งเงียบ อันที่จริงอยากจะพูดออกไปว่าปีหน้าตัวเองจะข้ามชั้นไปเรียนปีเดียวกัน แต่คุณป้าบอกไว้ว่าเ
