ม่เคยตั้งข้อกำหนดไว้ว่าจะต้องสอบได้ที่เท่าไร ได้คะแนนเท่าไร ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เจียวหย่วนตั้งขึ้นมาเอง บางครั้งก็ทำได้ตามเป้า บางครั้งก็ล้มเหลว แต่ครั้งนี้เป็นไปตามที่หวังแล้วอีกทั้งเรื่องราวก็เป็นไปตามที่พ่อเจียวหย่วนคาดการณ์ไว้ ตอนที่แม่เจียวหย่วนพาไปห้างได้พาเจียวหย่วนไปเดินผ่านตรงที่ขายปืนของเล่น พอเจียวหย่วนเห็นปืนของเล่นพวกนั้นก็ละสายตาไปจากมันไม่ได้ สุดท้ายก็เลือกของเล่นมากกว่าเสื้อผ้าส่วนวันนี้ที่เจียวหย่วนยอมเชื่อฟังมาช่วยนั่งตรวจข้อสอบเป็นเพราะเขาอยากจะหารายได้เล็กน้อย ข้อสอบหนึ่งชุดได้เงินหนึ่งเหมา ทั้งหมดมีประมาณสองสามร้อยชุด เงินที่ได้สามารถนำไปซื้อ ‘ขนมไร้สาระ’ ตอนออกไปเล่นข้างนอกได้เจิ้งทั่นนั่งมองเด็กๆ ตรวจข้อสอบอยู่บนโต๊ะพับขนาดเล็กบนข้อสอบมีลายมือของเด็กเขียนคะแนนด้วยปากกาสีแดงอยู่บนนั้น บางครั้งเจอภาพที่คนทำข้อสอบวาดไว้ขณะที่ทำข้อสอบแล้วรู้สึกเบื่อ เจียวหย่วนก็ได้วาดเติมลงไปแล้วก็หัวเราะคิดคักอยู่คนเดียว“เอ๋ ผมรู้จักคุณครูคนนี้ พ่อครับ นี่มันคุณครูคนที่ชอบถือโทรโข่งติดตัวใช่ไหมครับ? วาดได้เหมือนมากเลย”เจิ้งทั่นยืดคอไปดู ด้านหลังของข้อสอบชุดนั้นมีภาพวาดอาจารย์คุมสอบที่วาดด้วยปากกาลูกลื่นอยู่ เจียวหย่วนได้วาดเติมลงไปอีกเล็กน้อย เสี่ยวโย่วจื่ออยากดูด้วยแต่เจียวหย่วนบังไว้ เขาเอาข้อสอบลงไปด้านล่าง ตรวจเสร็จแล้วค่อยส่งคืนให้พ่อ ห้ามให้เสี่ยวโย่วจื่อเห็นก่อน เพราะเขา
