ดียวก็ไม่สนุกสิช่างเถอะ ตื่นแล้ว!เจิ้งทั่นอาศัยอยู่เมืองริมทะเลทางใต้ตั้งแต่เด็กๆ ฤดูหนาวของที่นั่นไม่มีหิมะตก แต่สมัยเรียนมัธยมเขากับเพื่อนๆ ได้ขับรถไปเมืองอื่นเพื่อที่จะได้ดูวิวหิมะทั้งๆ ที่ไม่มีใบขับขี่กัน อย่างไรก็ตามเขาเคยเห็นหิมะอยู่แค่ไม่กี่ครั้ง และยังไม่เคยเห็นหิมะเลยตั้งแต่มาที่นี่นี่เป็นหิมะแรกของปีนี้เขามุดออกมาจากผ้าห่ม จากนั้นก็สะบัดขนและบิดขี้เกียจเดินลงจากเตียงเจียวหย่วนแต่งตัวเสร็จแล้ว กำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่ในห้องน ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ตื่นเต้นขณะที่โทรศัพท์ดังขึ้น เจียวหย่วนยังไม่ทันจะบิดผ้าให้แห้งก็โยนไปบนราวทันที แล้วรีบวิ่งไปรับโทรศัพท์ เขาเดาได้ว่าใครจะโทรมาในเวลานี้เสียงหัวเราะของเจียวหย่วนดังออกมาจากห้องนอนใหญ่เจิ้งทั่นฟังแล้วก็รู้สึกว่าน่าจะเป็นเพื่อนๆ ที่โทรมาชวนกันออกไปเล่นพอเจิ้งทั่นฉี่เสร็จก็ให้เสี่ยวโย่วจื่อช่วยเช็ดหน้าให้พร้อมกับแปรงขน หลังจากที่กินอาหารเช้าที่แม่เตรียมไว้ให้แล้วเด็กทั้งสองก็ออกจากบ้านไป โดยมีเจิ้งทั่นเดินตามอยู่ข้างหลังด้านนอกอากาศหนาวมาก ขณะที่เดินลงจากตึกกำลังจะเลี้ยวเจิ้งทั่นก็กระโดดอยู่กับที่หลายทีชิวเซี่ยวหยางที่หยิบกล้องถ่ายรูปเตรียมจะไปถ่ายวิวข้างนอกพอเห็นเจิ้งทั่นกระโดดอยู่กับที่ตรงหัวมุมเหมือนคนบ้า เขาก็นิ่งไปสักพัก แล้วก็ส่งเสียงทักทายออกมา จากนั้นก็รีบเดินจากไปหากออกไปช้าวิวสวยๆ จะถูกทำลายหมดขณะที่เจิ้งทั่นเดินออกนอก
