พอเห็นเจิ้งทั่นอาหวงก็นอนตะแคงข้างบิดขี้เกียจแล้วร้อง‘เมี้ยว’ ออกมาหนึ่งทียามที่มันร้องเสียงเบาดูอ่อนโยนแสดงว่ามันกำลังทักทายยินดีต้อนรับ และก็เป็นการแสดงออกว่าตอนนี้มันอารมณ์ดีเหมือนกับเป็นการขานรับ แต่ในยามที่มันร้องเสียงดัง เป็นไปได้ว่ามันอาจจะกำลังบ่นหรือไม่ก็ร้องขอ อย่างเช่นเสียงร้องเวลาหิวเสี่ยวกัวเดินตามหลังเจิ้งทั่นขึ้นไปบนตึก ทุกครั้งที่กลับมาจะเป็นแบบนี้ ตัวหนึ่งรีบร้อนอยากกลับบ้าน ส่วนอีกคนค่อยๆเดินตามหลังขึ้นไปบางครั้งหลังจากที่ถ่ายงานเสร็จแล้วมาส่งเจิ้งทั่นกลับบ้านเสี่ยวกัวจะหยิบงานที่ถ่ายมาให้คนในครอบครัวเจียวดูด้วย ครั้งนี้ก็เช่นกันเมื่อเข้าไปในบ้าน แม่เจียวหย่วนกำลังทำอาหารเย็นอยู่ เจียวหย่วนที่เลิกเรียนเร็วกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เล็กในห้องรับแขก พ่อเจียวหย่วนนั่งอยู่บนโซฟา คล้ายกับว่ากำลังพูดอะไรอยู่ คาดว่าคงกำลังสอนเจียวหย่วนในเรื่องราวที่อยู่นอกเหนือจากตำราเรียนวันนี้เสี่ยวโย่วจื่อมีคลาสที่เลือกเรียนตามความสนใจ เด็กน้อยกำลังอยู่ในคลาสศิลปะ อีกสักพักถึงจะกลับมา โดยมีน้าหลิงที่ไปรับเด็กๆ พากลับมาด้วยกัน พ่อแม่เจียวหย่วนจึงไม่ต้องเสียเวลาไปรับอีกรอบพอเห็นเจิ้งทั่นกับเสี่ยวกัวเข้ามาในบ้าน สองพ่อลูกก็หยุดบทสนทนาลง หลังจากที่เสี่ยวกัววางของลง ดื่มน ้าชา คุยเรื่องโฆษณาในวันนี้สักพัก แล้วขอตัวลา สองพ่อลูกจึงกลับเข้าสู่หัวข้อสนทนาเมื่อครู่อีกครั้งเจิ้งทั่นนั่งลงบนเก้าอี้ขอ
