ามซอยบ่อยๆ มักจะไวต่อพฤติกรรมของมนุษย์ หลังจากที่เจิ้งทั่นได้ออกไปข้างนอกบ่อยๆความรู้สึกแบบนี้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นดังนั้นเวลาเขาไปข้างนอกมหาวทิยาลัยจึงมักจะเป็นช่วงเย็นตอนเย็นคนไม่เยอะ ไม่ต้องคอยระวังเท่าไรบรรดามนุษย์เงินเดือนที่อยู่ในสังคม พอตกเย็นก็จะรีบร้อนกลับบ้าน เจอแมวก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่ก็มีหลายคนที่ชอบจับแมวเร่ร่อนหรือแมวเลี้ยงที่ออกมาเพ่นพ่านนอกบ้านไปขายให้ตามร้านอาหาร บางคนที่กลัวว่าจะมีเรื่องยุ่งยากตามมาก็จะเอาไปขายที่นอกเมือง เป็นสิ่งที่แมวทั้งหลายควรระวังเจิ้งทั่นยังไม่เคยเจอพวกลักลอบค้าแมว แต่อุปสรรคเรื่องอื่นนั้นก็เจอมาอยู่ไม่น้อยการเป็นแมวเจิ้งทั่นก็ยังรับรู้ได้ถึงแรงกดดัน เขาประเมินแมวตัวผู้เวลาแย่งชิงพื้นที่ต ่าเกินไป แมวเกเรพวกนั้นเวลาไม่มีอะไรทำก็จะอึฉี่เรี่ยราดแสดงอาณาเขตเต็มไปหมด เจิ้งทั่นลองใช้เส้นทางอื่นอ้อมๆ ดูแล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาทางเดิมอย่างเซ็งๆใช่ว่าเขาจะสู้แมวพวกนั้นไม่ได้ พวกมันฝีมือก็ไม่เท่าไร แต่มันก็มีกรณีพิเศษอยู่บ้างมีอยู่วันหนึ่งขณะที่เจิ้งทั่นกำลังเดินไปทางศูนย์กลางสัตว์เลี้ยงของเสี่ยวกัวอยู่นั้นก็ได้ไปเจอกับแมวดำที่ลักษณะเหมือนตัวเอง แต่รอบแมวตัวนั้นมักจะมีแมวตัวอื่นๆ อยู่ด้วยเสมอ เจิ้งทั่นคิดว่าคงจะเป็นลูกน้องของมัน พูดให้ดูดีหน่อยก็พี่น้อง พูดภาษาบ้านๆ ก็ ทาสรับใช้แต่ทุกครั้งที่มีเรื่องเจิ้งทั่นก็ไม่เคยแพ้ แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกรำคาญก็คื
