าดิบอยู่แล้ว แต่ของที่เขากินนั้น พอแมวตัวอื่นกินก็จะท้องเสียเจิ้งทั่นไม่สนใจชายชรา เขาเดินไปนั่งอยู่ที่ทางเข้าตึก Bมองชายชราที่เดินเข้ามาชายชราลากของพลางมองแมวดำที่นั่งอยู่ตรงประตู เขาลังเลเล็กน้อยแล้วก็เดินเข้าไปกดเลขบ้านที่ประตู สักพักก็มีเสียงแม่เจียวหย่วนดังออกมา“หรงหาน พ่อเอง” ชายชราพูด“อ้าว พ่อ มาได้ไงคะ เดี๋ยวหนูลงไปรับค่ะ…”“ไม่ต้องลงมาหรอก เปิดประตูข้างล่างนี่ให้ก็พอ” ชายชราว่าพอประตูเปิดออก ชายชราก็เดินลากของเข้าไป เจิ้งทั่นก็เดินตามหลังไปติดๆข้าวของขนมาเยอะเกินไปจนขนขึ้นไปครั้งเดียวไม่หมด แต่เข้าตึกมาแล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าใครจะขโมยของ ชายชราค่อนข้างไว้ใจคนที่อาศัยอยู่ที่นี่เขาหยุดคิดสักพัก แล้วก็มองแมวดำที่เดินตามเข้ามา ชายชราอุ้มลังที่วางอยู่บนถังปลาขึ้นมา จากนั้นก็หิ้วถังปลาทั้งสองขึ้นค่อยๆ เดินขึ้นบันไดไป ขนาดอายุเยอะแล้วแต่จังหวะก้าวที่เดินขึ้นไปพร้อมสิ่งของก็ยังคงหนักแน่นขณะที่ชายชราเดินขึ้นบันไดก็พบว่าแมวดำตัวนั้นก็ตามขึ้นมาด้วย พลางคิดว่านี่มันแมวบ้านไหนกัน แล้วเสียงแม่เจียวหย่วนก็ลอยมา“อ้าว พ่อ มากับชาร์โคลได้ยังไงคะ?” แม่เจียวหย่วนยืนเกาะราวบันไดชั้นห้ามองลงมาเห็นพ่อตัวเองกำลังเดินขึ้น“ชาร์โคลอะไร?”“แมวบ้านหนูไงคะ แมวดำที่เดินอยู่ข้างหน้าพ่อไง”“หึ นี่แมวบ้านแกเองเหรอ พ่อยังคิดอยู่ว่าแมวบ้านไหนกันเลี้ยงดูดีขนาดนี้ ไม่ผอมแห้ง ดูไม่อ้วนเกินไป มันจับหนูได้หรือเปล่า?” ช
