ายชราพูดพลางขณะเดินขึ้นระหว่างทางขึ้นตึกไม่มีใครเลย เงียบมาก ชายชราไม่จำเป็นต้องพูดเสียงดัง แม่เจียวหย่วนที่อยู่ชั้นห้าก็ได้ยิน“ได้สิคะ ชาร์โคลมันจับหนูเก่งมากเลยนะคะ”“งั้นก็ดี ก่อนหน้านี้เคยได้ยินคนเขาพูดกันว่าแมวในเมืองส่วนใหญ่จับหนูไม่เป็นแล้ว จับหนูไม่ได้แล้วจะเลี้ยงไปทำไมเลี้ยงให้เปลืองค่าอาหารเปล่าๆ”ชายชราไม่เข้าใจคนพวกนั้น แม่เจียวหย่วนที่รู้นิสัยพ่อตัวเองดีไม่ได้พูดอะไรมาก เถียงไปก็เปล่าประโยขน์ ในสายตาของคนรุ่นนี้ แมวที่ไม่จับหนูไม่ใช่แมวดี หมาที่เฝ้าบ้านไม่ได้ไม่ใช่หมาที่เก่ง พวกเขาเคยผ่านยุคมืดกันมา จึงไม่เข้าใจพวกคนที่เลี้ยงสัตว์ไว้ดูเล่นมันน่าสนุกตรงไหนแม่เจียวหย่วนรู้สึกโชคดีที่ชาร์โคลจับหนูเป็น ไม่อย่างนั้นชายชราคงจะโกรธเกรี้ยว“พ่อขนอะไรมาคะ?”“ที่หิ้วอยู่เป็นปลา มีตะพาบสองตัว แล้วก็ปลาไหลอีกนิดหน่อย ที่ชั้นล่างยังเหลือส้มโออีกลังนึง ปีนี้มีพันธุ์ใหม่ เพิ่งทดลองปลูกกันที่บ้านเรา ได้ยินมาว่าส้มโอที่เก็บในปีนี้จะจัดส่งให้ทางภาครัฐของเมืองโดยตรง ไม่ขายที่อื่น กว่าพ่อจะไปขอแบ่งมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะ มีแค่เงินซื้อไม่ได้หรอกนะ ต้องอาศัยเส้นสายด้วย”“ใช่ค่ะ พ่อเป็นผู้กว้างขวางมาก”“แน่ล่ะ ไม่งั้นฉันจะรู้เหรอว่าแกเกิดอุบัติเหตุน่ะ” ชายชราพูดอย่างโกรธๆแม่เจียวหย่วนหัวเราะกลบเกลื่อน ต่อหน้าพ่อตัวเองยิ่งแถท่านยิ่งคิดว่าร้อนตัวแม่เจียวหย่วนที่ยืนอยู่ด้านบนอยากจะลงไปช่วยตั้งหล
