ายที่ดับสูญไปตามกาลเวลาแนวคิดของพวกเขายังอยู่ในคลังแห่งปัญญาเหมือนกับยีนที่อยู่ในคลังค่อยๆ ปล่อยออกมาสืบทอดเอาแนวคิดของคนรุ่นก่อนมารวมกันใหม่ทำให้ชีวิตคนเรายิ่งซับซ้อนเหมือนกับการรวมยีนมีความหลากหลายและแตกต่างมากมายฉันครุ่นคิดอยู่ในใจว่าความคิดของฉันนั้นมันคือการรวมยีนหรือการกลายพันธุ์…”
เจิ้งทั่นคิดว่าคนที่เขียนกลอนพวกนี้ ตอนนั้นจะต้องถูกดีออกซีนิวคลีโอไทด์ ไรโบนิวคลีโอไทด์ กรดอะมิโน เข้าสิงร่างแน่ๆเจิ้งทั่นปิดสมุด สะบัดหาง จากนั้นก็กระโดดลงจากโต๊ะไปเปิดหน้าต่างแล้วออกไป พอออกไปแล้วก็ไม่ลืมที่จะปิดหน้าต่างให้สนิทออกมาจากตึกคณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพแล้วเจิ้งทั่นก็มุ่งหน้ากลับบ้าน เขาเดินเข้าไปในสวนดอกไม้ ขณะที่กำลังเลี้ยวนั้น เขาก็ได้ยินคนพูดคุยกันถึงเรื่องที่กำลังเป็นประเด็นในช่วงนี้ได้ข่าวว่ามีนักศึกษาปริญญาตรีของที่นี่ผูกคอตายในหอพักลือกันว่าเพราะสอบซ่อมหลายครั้งทำให้รู้สึกเครียด ครั้งแรกที่ได้ยินเจิ้งทั่นไม่ได้สนใจอะไรมาก เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เพิ่งเคยเกิดขึ้นแต่ละมหาวิทยาลัยต่างก็ต้องเคยมี“ฉันได้ยินนักศึกษาที่อยู่หอนั้นบอกว่า ตำรวจพบกุญแจมือสก็อตเทป หน้ากากแล้วก็ของอื่นๆ ในล็อคเกอร์ มียาสลบด้วยนะตู้ที่ถูกล็อคไว้ในนั้นมีเครื่องเล่น DVD ขนาดเล็ก ในกล่อง DVDมีแต่หนังโรคจิตวิปริต…”เจิ้งทั่นหยุดฟังบทสนทนานี้ แล้วอยู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องๆหนึ่งประธานจ้าวกับจ้าวเล่อลงมือแล้วเหรอ?ผลที่ได้ไม่เลวเ
