งว่าจะมีสักวันหนึ่งที่เราสองจะได้พบกันอีกสนิทสนมกลมเกลียวดั่งเกลียวคู่ที่สวยงามที่สุดบนโลกใบนี้…”
เวอร์ชั่นจากลา เช่น“…หัวใจก็ถูกแบ่งออกเหมือนไคนีโทคอร์หลังจากการแบ่งเซลล์เราทั้งสองก็เหมือนโครโมโซมลูกเคลื่อนตัวไปยังทิศทางที่ต่างกันถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกเส้นทางแห่งการจากลาผืนหญ้าเขียวชอุ่มที่ปลายขอบฟ้าพอเงาของเราสองค่อยๆ เลือนหายไปสุดท้ายก็ไม่ต่างอะไรกับโครโมโซมในตอนท้ายมองไม่เห็นอีกต่อไป…”
เวอร์ชั่นสับสน เช่น“…แสงอาทิตย์ยามอัสดงส่องสว่างท่ามกลางทุ่งพฤกษาคล้ายกับได้มองเห็นออกซิเจนที่ถูกคายออกมาจากต้นไม้เหล่านั้นไฮโดรเจนรวมกับคาร์บอนไดออกไซด์เปลี่ยนไปเป็นน ้าตาลค่อยๆ สะสมเป็นแหล่งพลังงานทุกอย่างดูรีบเร่งหรือพวกมันจะกลัวความเงียบเหงายามค ่าคืนรู้สึกกระวนกระวายยามฟ้ามืด?…”
แล้วยังมีเวอร์ชั่นชวนขนลุก เช่น“…เธอคือเซลนิวเคลียสควบคุมพันธุกรรมและกระบวนการเมตาบอลิซึ่มของฉันเธอคือไมโทคอนเดรียหากไม่มีเธอฉันก็เหมือนสูญเสียแหล่งพลังงานเธอคือคลอโรพลาสต์ทำให้ฉันได้ครอบครองอาหารบำรุงสุขภาพใหม่ๆเธอคือไลโซโซมสามารถย่อยสลายฉันได้ตลอดเวลาแท้จริงแล้วเธอคือไรโบโซมจับตัวฉันเป็นเชลยเหมือนกับกรดอะมิโนเธอคือร่างแหเอนโดพลาซึมที่เอาฉันไปสังเคราะห์เหมือนโปรตีนเธอคือกอลจิคอมเพล็กซ์ห่อหุ้มฉันไว้แล้วก็ทิ้งฉันไปง่ายๆทำไมฉันถึงยังรักเธอเสมอ…”
เวอร์ชั่นลึกซึ้งก็มี เช่น“…เงาของผู้ยิ่งใหญ่ค่อยๆ เลือนหายไปเหมือนกับร่างก
