หัวเลยเอ้าเจิ้งทั่นหมอบอยู่บนโซฟา พลางมองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์คนที่อยู่ตรงหน้าจ้องเขาอย่างไม่กะพริบตาได้สองนาทีก็ยื่นมือมาให้เขา“ขอมือหน่อย”“……”เจิ้งทั่นมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าเขา แล้วหันไปมองเจ้าของมือ เขาไม่สนใจ ยังคงหมอบอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อน“ยื่นมือมาไม่เป็นเหรอ? ช่างเถอะ งั้นกลิ้งให้ดูหน่อย…รอบเดียวก็พอ” คนตรงหน้าพูดเจิ้งทั่นเริ่มขยับมือที่วางอยู่บนขอบโซฟา แต่ก็ยังอดกลั้นไม่ยื่นมือออกไป เขายังคงทำตัวนิ่งอยู่บุคคลตรงหน้า ‘ออกคำสั่ง’ อย่างต่อเนื่อง เป็นคำสั่งแบบที่ไว้ใช้ฝึกสัตว์เลี้ยง แต่น่าเสียดายที่เจิ้งทั่นยังคงท่าทางไว้แบบเดิมเขาไม่ได้สนใจคำสั่งพวกนั้นเลยสักนิด“เฮ้ย ร้องเมี้ยวสักทีก็ยังดี แมวอ้วนใต้ตึกที่บ้านที่แม้แต่จับหนูยังทำไม่ได้ ถึงมันจะจับมือไม่เป็น กลิ้งไม่ได้ แกล้งตายไม่เหมือน แต่มันก็ยังมีปฏิกิริยาตอบโต้อยู่บ้าง อาจารย์เจียว แมวคุณนี่เป็นแมวยังไง”หยวนจืออี๋ชักมือกลับ แล้วหันไปมองรองศาสตราจารย์เจียวที่นั่งนิ่งอยู่ข้างโต๊ะพ่อเจียวหย่วนค่อยๆ ดื่มชา จากนั้นจึงพูดขึ้น “แมวธรรมดาเรียกง่ายๆ ว่าแมวบ้าน”“ก็แค่แมวธรรมดาที่ขายอยู่ตามท้องตลาดราคาไม่กี่สิบ มันจะสามารถทำให้ประธานฉางเว่ยกรุ๊ปที่มีชื่อเสียงโด่งดังระดับประเทศถึงกับยื่นมือมาช่วยเหลือพวกเราได้เลยหรือ?”หยวนจืออี๋ชี้ไปที่แมวดำที่นอนอยู่บนโซฟา แล้วพูดกับพ่อเจียวหย่วนเห็นได้ชัดว่าหยวนจื่ออี๋ไม่เชื่อ
