วยกันที่นี่ แต่ก็ถูกพ่อของตัวเองปฏิเสธตอนนั้นคุณปู่ของเด็กๆ พูดทางโทรศัพท์ว่า “บ้านแกจะใหญ่โตสะดวกสักแค่ไหนกัน พ่ออยู่ที่บ้านสบายกว่าอีก”แม่เจียวหย่วนไม่ได้เข้าไปสอนที่โรงเรียน เพราะต้องการจะพักให้เต็มที่จนกว่าจะหายดี อีกอย่างเพิ่งออกจากโรงพยาบาลก็ไม่ควรทำงานหักโหมจนเกินไป ท่านจึงขอลากับทางโรงเรียนแต่ก็ยังได้รับเงินเดือนอยู่ อาจารย์ท่านอื่นๆ ที่ประสบอุบัติเหตุเหมือนกันก็ทำแบบนี้ ดังนั้นแม่เจียวหย่วนจึงไม่ได้รู้สึกผิดมากท่านอยากอยู่บ้านพักผ่อนและดูแลเด็กๆ กับแมว ชดเชยในช่วงที่ไม่อยู่พอแม่เจียวหย่วนอยู่บ้าน เจิ้งทั่นก็รู้สึกว่าชีวิตกลับมาสดใสอีกครั้ง ตอนเช้าตื่นนอนพร้อมกับเด็กๆ ล้างหน้าพร้อมกับกู้โยวจื่อ ฉี่ตอนเช้าพร้อมกับเจียวหย่วน พอทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ออกมากินอาหารเช้าตอนเช้าเพื่อนที่มารับเจียวหย่วนไปโรงเรียนด้วยกันเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน นั่นก็คือสือรุ่ยที่เพิ่งย้ายเข้ามา นับตั้งแต่เกิดคดีลักทรัพย์คราวนั้น ญาติของรองอธิการบดีก็ย้ายออกไป บ้านจึงว่าง ก็พอดีกับครอบครัวของศาสตราจารย์สือที่ย้ายเข้ามา บ้านหลังนั้นเดิมทีถูกตกแต่งอย่างดีอยู่แล้ว เข้าไปอยู่ได้สบายถึงจะมีเพื่อนๆ ไปโรงเรียนด้วย แต่เด็กทั้งสองก็ชินกับการที่มีเจิ้งทั่นคอยไปส่งทุกเช้า หลังจากที่ไปส่งเด็กๆ ที่ประตูโรงเรียนแล้ว เจิ้งทั่นจึงไปวิ่ง จากนั้นก็ไปฝึกปีนต้นไม้ในป่าช่วงนี้เวลาเจิ้งทั่นไปที่ทะเลสาบไม่ค่อยได้เจอกับเสี่ยวจัว
