ไม่ว่าเจิ้งทั่นจะรู้สึกอย่างไรกับโฆษณาชิ้นนี้ แต่จำนวนยอดขายก็เป็นตัวตัดสินได้ดี ที่ร้านค้าของเสี่ยวกัวมีออเดอร์อาหารสำหรับลูกแมวเข้ามามากมาย อันที่จริงคนที่ติดต่อเสี่ยวกัวเข้ามาส่วนใหญ่ก็เพื่อมาขอคำแนะนำ ว่าถ่ายภาพอย่างไรถึงได้ออกมาสวยขนาดนี้ ผ่านโปรแกรมโฟโต้ช็อปมาก่อนหรือเปล่า ทำอย่างไรแมวถึงจะทำท่าแบบนั้นออกมาได้ เสี่ยวกัวก็ตอบๆ ไปว่านั่นเป็นธรรมชาติของแมวเจิ้งทั่นตามเสี่ยวกัวมาที่ออฟฟิศ แล้วเขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติไปหลี่เยี่ยนอยู่ที่นี่ด้วย อีกทั้งรอบๆ ก็มีบรรยากาศแปลกๆ ที่ไม่คุ้นเคย เจิ้งทั่นเดินไปแถวๆ หลี่เยี่ยนที่กำลังนั่งจดจ่ออยู่กับคอมพิวเตอร์ตรงหน้า ในนั้นมีพวกรูปถ่ายเบลอๆ แต่ก็พอจะดูออกว่ารูปอะไรเป็นรูปเกี่ยวกับแมวสองตัว ตัวหนึ่งคือแมวโต ซึ่งก็คือ ‘หลี่หยวนป้า’ ผู้น่าเกรงขาม อีกตัวหนึ่งเป็นลูกแมวที่เพิ่งเกิดได้ไม่นาน ลำตัวส่วนใหญ่มีสีขาว มีลายสีเหลืองประปราย ตัวเล็กกว่าลูกแมวห้าตัวที่เจิ้งทั่นเคยร่วมงานด้วยมันคือลูกของ ‘หลี่หยวนป้า’ !เจิ้งทั่นมองชื่อแฟ้มในคอมพิวเตอร์ ‘ลูกอมถั่วของหลี่หยวนป้า’แล้วเขาก็หันไปมองลูกแมวที่อยู่ในรูปเบลอนั้นๆ ลวดลายที่อยู่บนตัวมันคล้ายกับลูกอมถั่วลิสงจริงๆพอได้ทราบว่าแมวสามสีตัวนั้นคลอดลูกแล้ว เจิ้งทั่นก็ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไร เขาแค่อยากรีบถ่ายโฆษณาให้เสร็จแล้วรีบกลับบ้าน แต่พนักงานสองคนที่ต้องมาช่วยวันนี้ติดธุระด่วน จึงต้องรอประมาณสองชั่วโ
