างถนนที่หางจุกตูด ท่าทางหวาดกลัว หมาเร่ร่อนมักจะตายไว แต่แมวเร่ร่อนกลับใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวได้นานกว่า แมวมันสามารถไปหาอาหารได้เอง อีกทั้งยังมีสายตาที่เฉียบคมคอยสังเกตสิ่งรอบตัว ส่วนหมาชอบติดตามเจ้าของ บางตัวจะกินจะขี้ยังชอบที่จะคอยให้มีคนดูแลเลย…”พอฟังเสี่ยวกัวพูดถึงตรงนี้ เจิ้งทั่นก็มองไปยังหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ ซึ่งเป็นสุนัขเพศเมีย บางคนอาจจะคิดว่า ถ้าในร้านมีแมวอเมริกันช็อตแฮร์เป็น ‘เจ้าชาย’ แล้วล่ะก็ งั้นหมาตัวนี้ก็คงจะเป็น ‘เจ้าหญิง’แต่น่าเสียดายที่หมาตัวนี้ไม่ได้ชื่อ ‘เจ้าหญิง’ แต่ชื่อ‘เจ้านาย’ ได้ยินมาว่ามันเคยได้รับรางวัลในงานแสดงสัตว์เลี้ยงประกาศณียบัตรถูกติดไว้ในร้านในที่ที่มองเห็นง่าย และเพราะรูปร่างที่ได้เปรียบนี้มันจึงถูกใช้เป็นรูปโลโก้อาหารสุนัขที่เสี่ยวกัวผลิตเองขนสีทองบนตัวมันดึงดูดสายตาให้คนมองได้ดี อีกทั้งยังมีนิสัยขี้เล่น ฉลาด เป็นมิตรกับผู้คน ทำให้ค่อยๆ กลายเป็นที่ยอมรับพอเสี่ยวกัวพูดถึงเรื่องหมา หลี่เยี่ยนจึงหันไปมองสุนัขขนสีทอง เสี่ยวกัวเองก็มองตามสายตาของหลี่เยี่ยนไป ‘เจ้านาย’ กำลังอ้าปากกระดิกหางให้กับเสี่ยวกัว“มองอะไรเล่า พูดถึงแกอยู่นั่นแหละ!” เสี่ยวกัวตะโกนใส่หมาของตัวเองไม่รู้ว่า ‘เจ้านาย’ ฟังเข้าใจหรือไม่ พอได้ยินดังนั้นมันก็หยุดกระดิกหาง แต่สักพักก็อ้าปากกระดิกหางต่อ“แกมันจอมตะกละ!” เสี่ยวกัวพูดอย่างเหนื่อยหน่ายพอเบนสายตากลับมาเจิ้งทั่นก็นอนคิดต่อคำพ
