เจิ้งทั่นที่นั่งอยู่ในถุงรู้สึกอารมณ์ไม่ดีเท่าไร นอกจากเด็กๆ ของครอบครัวเจียวแล้ว เขาก็ไม่ได้ชอบเด็กสักเท่าไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูกแมวเลย น่ารำคาญจะตาย!หลังจากที่พ่อเจียวหย่วนกับเสี่ยวกัวคุยกันเสร็จแล้วเสี่ยวกัวก็ขอตัวลา พรุ่งนี้เช้าเขาจะไปรับเจิ้งทั่นที่บ้าน หากเจิ้งทั่นรับงานนี้ล่ะก็ ราคาก็ตามที่ตกลงกันไว้ อาหารสำหรับลูกแมวของที่ร้านเสี่ยวกัวค่อนข้างแพง แต่คุณภาพดี ขอแค่ให้ขายได้ กำไรก็ไม่ใช่น้อยๆ ดังนั้นค่าตัวในครั้งนี้จึงสูงกว่าครั้งก่อนๆหลังจากที่ฟังพ่อเจียวหย่วนบอกเรื่องค่าตัวแล้ว เจิ้งทั่นก็ตัดสินใจลองอดทนดู ก็แค่ถ่ายโฆษณาไม่ใช่เหรอ ไม่กี่ชั่วโมงเอง“ชาร์โคล เงินที่ฉันเอาไปลงทุนให้ฉันจดไว้แล้วนะ ไม่แน่ว่าอีกหน่อยนายอาจจะกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ก็ได้ แล้วก็ตอนไปถ่ายอย่าปล่อยให้ถูกรังแกล่ะ นายไปถ่ายโฆษณา ไม่ใช่ไปให้โดนรังแก ถ่ายไม่ได้ก็ไม่ต้องถ่าย”เจิ้งทั่นส่งเสียงออกมา แสดงถึงว่าเข้าใจแล้ว ประโยคแรกพ่อเจียวหย่วนดูจะเป็นเชิงล้อเล่นมากกว่า เขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจ แต่ประโยคหลังเขาก็ไม่ได้รู้สึกกดดัน อย่างไรเสียก็แค่เวลานอนเขาก็นอน เวลากินก็กินเช้าวันต่อมาเจิ้งทั่นไม่ได้ออกไปวิ่ง เขานั่งรออยู่บนต้นอู๋ถงที่อยู่ในบริเวณที่พัก ก่อนหน้านี้ทุกครั้งก็เป็นแบบนี้ ดังนั้นเวลาเสี่ยวกัวมาถึงจึงไม่ต้องเข้าไปในตึก แค่มองไปบนต้นอู๋ถงที่ใหญ่ที่สุดแถวนั้นเป็นพอตอนนี้ใบของต้นอู๋ถงร่วงไปแล้วเป็นจำนวนมา
