สัตว์เลี้ยงของเสี่ยวกัวนั้นเปิดแยกกัน แต่ตอนนี้เอามารวมกันแล้วเป็นแบบครบวงจร ดังนั้นลูกค้าบางรายของพี่ชายเสี่ยวกัวจึงรู้จักเดิมทีเสี่ยวกัวไม่ได้ตัดสินใจจะถ่ายโฆษณาอาหารสำหรับลูกแมวไวขนาดนี้ เพราะการจะถ่ายให้ได้ผลตามที่เขาต้องการนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ไม่เหมือนกับโฆษณาแมวโต ลูกแมวยังไม่ค่อยรู้เรื่องจึงไม่น่าจะให้ความร่วมมือได้เท่าไร“อาหารสำหรับลูกแมว แล้วให้เจิ้งทั่นไปทำอะไรครับ?”พ่อเจียวหย่วนสงสัย“ผมอยากให้แมวโตกับลูกแมวถ่ายด้วยกันครับ เพราะถ้ามีแค่ลูกแมว พวกมันคงไม่เชื่อฟังแน่ ถ้ามีแมวโตอยู่ด้วยคงจะกลัวกันหน่อย ถึงมันจะดูยากมาก แต่ก็ดีกว่าถ่ายแค่ลูกแมวอย่างเดียวครับ”“งั้นคุณหมายความว่า?” พ่อเจียวหย่วนยังคงไม่เข้าใจ ข้อแรกคือ แมวของเขาเป็นแมวตัวผู้ ได้ยินมาว่าแมวตัวผู้ที่อาศัยอยู่ข้างนอกจะฆ่าลูกแมว แมวบ้านบางตัวก็เป็นแบบนั้น ดูไม่ค่อยปลอดภัยสำหรับลูกแมวเท่าไร ข้อสอง ที่ร้านของเสี่ยวกัวก็พอจะมีแมวอยู่ นิสัยก็ดูเรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย อีกทั้งยังเป็นแมวสายพันธุ์ดีด้วย ดูดีกว่าแมวเขาที่นิสัยเอาแต่ใจเสียอีก“ผมอยากให้ชาร์โคลไปลองดูน่ะครับ แล้วค่อยว่ากัน เมื่อวานผมลองให้แมวที่ร้านถ่ายแล้ว ก็ยังไม่ได้ดั่งใจ ผมเลยนึกถึงชาร์โคลขึ้นมา”พอฟังเสี่ยวกัวอธิบายแล้ว พ่อเจียวหย่วนก็พยักหน้า แล้วก็ไม่ได้อะไรเพิ่มอีก จากนั้นจึงเริ่มคุยกันเรื่องราคาขณะที่เสี่ยวกัวกับพ่อเจียวหย่วนกำลังคุยกันเรื่องราคานั้น
