ากที่พ่อเจียวหย่วนรับโทรศัพท์แล้วก็บอกกับเจิ้งทั่นว่า ทางเสี่ยวกัวมีเรื่องด่วนเรื่องของทางเสี่ยวกัวก็มีแต่เรื่องโฆษณา เจิ้งทั่นไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร ช่วงที่ผ่านมาเขาไปถ่ายเป็นภาพนิ่งที่ใช้เล่าเรื่องกับพวกคลิปซะเป็นส่วนใหญ่ สำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ในเมื่อพูดว่าเป็นเรื่องด่วน ก็ต้องคุยเรื่องราคากันหน่อยล่ะ เรื่องนี้คงต้องยกให้เป็นหน้าที่ของพ่อเจียวหย่วน ส่วนเขาก็แค่ลงแรงออกไปโพสต์ท่าถ่ายเล็กๆ น้อยๆ ก็จบหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จเสี่ยวกัวก็เอาของมาเยี่ยมแม่เจียวหย่วนที่โรงพยาบาล จากนั้นก็ออกไปคุยเรื่องโฆษณากับพ่อเจียวหย่วนที่ริมทางเดิน เจิ้งทั่นยังคงนั่งอยู่ในถุงตามพ่อเจียวหย่วนออกไป“อาหารสำหรับลูกแมวเหรอ?” พ่อเจียวหย่วนถามอย่างสงสัย“ครับ ครั้งนี้ลูกค้าจากทางพี่ชายผม ที่บ้านเขาแม่แมวคลอดลูกออกมาห้าตัว แม่แมวตอนออกไปเล่นข้างนอกได้รับบาดเจ็บกลับมา ช่วงนี้พวกเขาเลยเอาแมวมาฝากไว้ให้พี่ผมช่วยดูแล ลูกแมวทั้งห้าอายุหกสัปดาห์ มีฟันขึ้นกับหย่านมแล้ว ลูกค้าคนนั้นบอกว่าอีกไม่กี่วันจะเอาลูกแมวไปให้คนอื่น เหลือไว้ที่เขาตัวเดียวพอ ผมดูแล้วลูกแมวพวกนั้นน่ารักมาก ลายก็สวย แถมมีเชื้อสายของแมวป่าไซบีเรียนด้วย ดังนั้นผมคิดว่าเลยน่าจะคว้ากาสนี้เอาตัวมาถ่ายโฆษณาน่ะครับ” เสี่ยวกัวอธิบายพี่ชายของเสี่ยวกัวเป็นสัตวแพทย์ ตอนที่ศูนย์กลางสัตว์เลี้ยงยังไม่สร้าง โรงพยาบาลสัตว์ของพี่ชายกับร้านขายของสำหรับ
