ต่คนพวกนั้นไม่คิดแบบนั้นน่ะสิครับ พวกที่หวังรวยจากเงินทุนสนับสนุนมีอยู่เยอะแยะไป” ชิวเซี่ยงหยางยืดไหล่ อยู่ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงเล่าด้วยความตื่นเต้น “ได้ยินมาว่าจากการสอบสวนคนเก่าแก่ที่อยู่ที่นั่นได้ผลสรุปบางอย่างออกมาด้วยครับ คดีลักทรัพย์ที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน ตอนนั้นที่ตรวจสอบไม่พบอะไรก็เพราะว่ามีคนมาขวางไว้ แต่ครั้งนี้ขวางไม่ได้แล้วคนที่วางแผนคือคนที่อาศัยอยู่ตึก A ลุงของเขาเป็นรองอธิการบดีของมหาวิทยาลัย คนที่ดูแลเรื่องการรับสมัครนักเรียนน่ะครับ”ชิวเซี่ยงหยางชอบพูดเรื่องซุบซิบของคนใหญ่คนโตเป็นที่สุด เขาเองก็ไม่ได้กลัวว่าจะถูกคนพวกนั้นมารังแก ทำอย่างกับเขาไม่เคยมีเรื่องกับใครมาก่อน อีกอย่างเขาก็เรียนจบแล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว“ปกติทุกคนก็พอจะไว้หน้าอยู่บ้าง แต่เรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้ทำให้ทุกคนทนไม่ไหวอีกต่อไป คนที่โดนต่างก็คือคนที่ได้รับเงินสนับสนุนวิจัยกันทั้งนั้น มีป้ายแขวนแสดงความยินดีอยู่ที่คณะกันหมด พอคนพวกนี้เห็นเข้าก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ เมื่อคืนมีคุณตาท่านหนึ่งโทรหารองอธิการบดีคนนั้น ผมคิดว่าพอจัดการเรื่องเมื่อคืนเสร็จแล้ว พวกเขาคงจะมาขอโทษพวกพี่ที่โรงพยาบาลนี่แน่ๆเลยครับ”เจิ้งทั่นนั่งฟังอยู่บนเครื่องนอนที่อยู่ปลายเตียงของแม่เจียวหย่วนอย่างเงียบๆ เครื่องนอนพวกนี้พ่อเจียวหย่วนนำมาจากบ้านสบายกว่าของทางโรงพยาบาล มองแล้วสบายตา ก่อนที่พวกเขาจะมาถึงโรงพยาบาล นางพยาบา
