ห็นเสี่ยวจัว เจิ้งทั่นก็ทนไม่ไหวที่จะอยู่ในกระเป๋าอีกต่อไป เขากระโดดออกมาจากกระเป๋าแล้วขึ้นไปนั่งบนที่นอนนุ่มๆ ต่อ มันสบายกว่าเยอะเลย“โอ๊ะ ชาร์โคล แอบเข้ามาเหรอ”เสี่ยวจัวไม่ได้ดูตกใจเท่าไรกับการที่เจิ้งทั่นมาอยู่ที่นี่ อีกทั้งยังยิ้มพลางเอามือลูบหัวของเจิ้งทั่นเล่นพอพูดถึงเรื่องของเจิ้งทั่น ทำให้เสี่ยวจัวกับแม่เจียวหย่วนได้คุยกันมากขึ้นแม่เจียวหย่วนรู้สึกสบายใจขึ้น ถ้าไม่ได้คุยเรื่องของเจิ้งทั่นเขาก็ไม่รู้จะคุยอะไรเหมือนกัน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องของเสี่ยวจัวเท่าไร แต่ก็พอจะเดาได้ และก็รู้สึกเสียดายแทนอาจารย์ฝูที่หนึ่งในลูกศิษย์คนเก่งต้องมาเป็นแบบนี้ ทั้งๆ ที่อนาคตคงไปได้ไกล ช่วงนี้คณะฟิสิกส์กำลังมีโปรเจ็คต์ใหญ่ ถ้าเสี่ยวจัวได้เข้าร่วมล่ะก็ ต่อไปต้องไปได้ไกลแน่ๆ แต่กลับมาเกิดเรื่องนี้ขึ้นเสียก่อน อีกทั้งเสี่ยวจัวยังตัดสินใจเก็บเด็กไว้ในช่วงที่ตัวเองต้องทำการทดลองเกี่ยวกับรังสีอีก สุขภาพของเด็กจะเป็นอย่างไรไม่มีอะไรมารับประกันได้ เฮ้อ วัยรุ่นสมัยนี้นี่นะเสี่ยวจัวไม่ได้นั่งอยู่ที่นี่นาน หลังจากพูดคุยสักพักก็คลุมเสื้อนอกแล้วขอตัวลา“เสี่ยวจัวเด็กคนนี้…น่าเสียดายนะ” เพราะมีเด็กๆ อยู่ด้วย แม่เจียวหย่วนจึงไม่พูดอะไรมาก“น้าจัวกำลังจะมีน้องเหรอครับ?” เจียวหย่วนถาม“จ้ะ” แม่เจียวหย่วนไม่อยากพูดอะไรมาก เมื่อครู่คุยไปเยอะรู้สึกเหนื่อย แต่ก็นอนไม่หลับพ่อเจียวหย่วนนั่งคิดสักพักจึงพูดกับ
