ิเสธอย่างอ้อมๆหลังจากที่ชิวเซี่ยงหยางไปแล้ว แม่เจียวหย่วนก็ถามถึงสาเหตุที่ปฏิเสธไม่ให้ชิวเซี่ยงหยางช่วยดูเด็กๆ“ผมจะไปหาเว่ยเหลิง แบบนี้ทั้งคุณกับผมจะได้สบายใจเสี่ยวชิวเอาแต่เล่นเกม ผมกลัวว่าเขาจะสอนเจียวหย่วนเล่นเกมมากกว่า”เจิ้งทั่นแอบพยักหน้าอยู่ในใจ มีความเป็นไปได้สูง อีกทั้งเจ้านั่นพอเล่นเกมขึ้นมาก็ไม่สนอะไรรอบตัวทั้งนั้น หากหวังจะให้ช่วยดูแลเด็กๆ ไม่สู้พึ่งตัวเองดีกว่าเมื่อเทียบกันแล้วเว่ยเหลิงดูน่าจะไว้วางใจได้มากกว่าอย่างไรเสียก็แค่ให้เขามาช่วยดูตอนกลางคืน กลางวันจะไปทำอะไรก็เรื่องของเขา แบบนี้เว่ยเหลิงน่าจะพอมีเวลา แต่ตอนนี้เว่ยเหลิงไปช่วยสืบคดี ไม่รู้ว่าสืบไปถึงไหนแล้ว ใช้เวลานานขนาดนี้ยังคลี่คลายไม่ได้อีกเหรอขณะที่เจิ้งทั่นกำลังคิดถึงเรื่องเว่ยเหลิง เสียงประตูของห้องนี้ก็ดังขึ้นเจียวหย่วนกับกู้โยวจื่อรีบเอาเจิ้งทั่นใส่กระเป๋าหนังสือจากนั้นก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง แกล้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สีหน้าดูเคร่งเครียดเกินไป ทำให้แม่เจียวหย่วนหัวเราะพลางส่ายหน้าคนที่มาคือเสี่ยวจัว เธอได้ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจึงมาเยี่ยมพ่อเจียวหย่วนรีบสละเก้าอี้นอนให้เสี่ยวจัวนั่ง เพราะเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างแมวตัวเองกับเสี่ยวจัว ทำให้ช่วงนี้เวลาที่เขาไปยืมอุปกรณ์ที่คณะฟิสิกส์อาจารย์ฝูมีท่าทีที่เป็นมิตรขึ้น ถึงจะไม่มีรอยยิ้มให้ แต่ก็ไม่ได้ปั้นหน้ายักษ์แบบเมื่อก่อนแล้วพอเ
