เด็กทั้งสองออกมารอรถโดยสารประจำทางที่หน้าโรงพยาบาล สองคันก่อนที่ผ่านมาคนแน่นเกินไป เจียวหย่วนจึงตัดสินใจรอคันที่คนน้อยหน่อยรถโดยสารที่วิ่งจากโรงพยาบาลไปยังด้านตะวันออกของมหาวิทยาลัยฉู่หัวมีหลายสาย ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องขึ้นไปเบียดคันที่คนเยอะ ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงาน อีกทั้งเมืองฉู่หัวเป็นเมืองที่มีประชากรมาก และไม่มีรถไฟใต้ดิน พอถึงเวลาเข้างานเลิกงานคนจึงเยอะเป็นพิเศษวันนี้เจียวหย่วนดูเงียบมาก ถ้าเป็นตอนปกติเวลารอรถประจำทางเจียวหย่วนจะชอบเตะต้นไม้ แซะป้ายโฆษณาตามเสาไฟฟ้า หรือไม่ก็คุยกับคนข้างๆ แต่ตอนนี้เจียวหย่วนแค่จูงมือกู้โยวจื่อยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น พอมีรถประจำทางที่คนแน่นผ่านมาก็จะพูดเสียงเบาๆ กับกู้โยวจื่อว่าไม่อยากไป ให้รอคันต่อไปเจิ้งทั่นนั่งอยู่ในกระเป๋านักเรียนของเจียวหย่วน ซิปของกระเป๋าไม่ได้ปิดสนิท เหลือช่องไว้เล็กน้อยให้เจิ้งทั่นโผล่หัวออกมาได้ และก็เพื่อที่จะได้มีอากาศหายใจ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม การที่ต้องมาอยู่ในกระเป๋านักเรียนไม่ใช่เรื่องที่น่าสนุกเท่าไรนัก เขาอยากจะโผล่หน้าออกมา แต่ติดที่ว่าคนเยอะ เขาไม่อยากจะสร้างความลำบาก จึงเก็บตัวอยู่แต่ในกระเป๋าในกระเป๋านักเรียนของเจียวหย่วนมีกลิ่นไข่ต้มใบชา คาดว่าเด็กคนนี้คงไปซื้อไข่ต้มใบชาที่โรงอาหารก่อนเข้าเรียนตอนเช้าไว้เผื่อตอนเลิกเรียนหิวรออีกประมาณห้านาทีก็มีรถประจำทางที่คนไม่ค่อยเยอะแล่นเข้ามา เจียวหย่วนจูงมือกู้โยวจื่อ
