เปิดกันหมด แต่ชั้นสี่ ชั้นห้ามืดสนิท บ้านของเจ้านกแก้วที่อยู่ชั้นสี่ไม่มีคนอยู่ เจ้าของน่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัด ชิวเซี่ยงหยางก็เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง สัปดาห์หนึ่งถึงจะออกไปข้างนอกสักครั้ง จึงไม่มีคนเปิดไฟ เจิ้งทั่นเดินเข้าไปเปิดไฟก่อน เด็กทั้งสองจะได้ไม่เดินตกบันไดสำหรับคนอื่นแล้วการไม่เปิดไฟทางเดินทำให้มองไม่เห็นอะไรแม้แต่นิ้วมือ แต่สำหรับเจิ้งทั่นในตอนนี้ หรืออาจจะพูดได้ว่าสำหรับแมวแล้วนั้น ความมืดไม่ใช่อุปสรรคพอถึงชั้นสี่เจิ้งทั่นก็กระโดดขึ้นไปเปิดไฟ จากนั้นก็ไปเปิดที่ชั้นห้าต่อ หลังเปิดเสร็จเขาก็วิ่งลงไปหาเด็กๆ ที่ตอนนี้เพิ่งเดินถึงชั้นสองพอถึงชั้นสี่เด็กทั้งสองถึงได้รู้ว่าแมวบ้านตัวเองวิ่งเข้ามาก่อนเพื่อทำอะไร เมื่อครู่ตอนอยู่ด้านนอกพวกเขาไม่เห็นไฟของชั้นสี่กับชั้นห้าถูกเปิดอยู่“ชาร์โคลฉลาดจัง!” เจียวหย่วนยิ้มเป็นยิ้มแรกของวันหลังจากที่เขาทราบเรื่องแม่ของตัวเอง“อื้อ” เด็กน้อยกู้โยวจื่อยังคงพูดน้อยเช่นเคยเจิ้งทั่นงง เรื่องแค่นี้มีอะไรต้องชม?“แต่พ่อบอกว่าแมวที่ฉลาดเกินไปจะตกเป็นเป้าสายตา บางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกรู้ ดังนั้นเรื่องเมื่อกี๊พูดกันแค่ในบ้านก็พอ ไม่ต้องไปเล่าให้ใครฟัง” เจียวหย่วนพูด“เข้าใจแล้วค่ะ” กู้โยวจื่อพยักหน้า แต่ไหนแต่ไรมาเธอก็ไม่พูดเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ก่อนหน้านี้มีเพื่อนคนหนึ่งเอาตุ๊กตาบาร์บี้ที่คนในบ้านซื้อให้มาอวดที่โรงเรียนทุกวัน ผ่านไปไม่นานต
