หลังจากกลับมาเขาก็เข้าไปทำธุระที่คณะ การทดลองของอี้ซินต้องใช้เครื่องมือของคณะฟิสิกส์ การจะยืมเครื่องมือราคาแพงแบบนั้นต้องให้อาจารย์เป็นคนออกหน้าพ่อเจียวหย่วนกลับมาพร้อมกับสีหน้าที่บ่งบอกถึงความสงสัย พอเข้าบ้านมาก็ถามเจิ้งทั่นที่อยู่บนโซฟาทันที “ชาร์โคลนายไปก่อเรื่องอะไรไว้อีกแล้วใช่ไหม?”แม่เจียวหย่วนที่กำลังใช้ช้อนตักซุปชิมได้ฟังดังนั้นก็ไม่พอใจ “ชาร์โคลเป็นเด็กดีขนาดนี้จะไปทำเรื่องอะไรให้คุณต้องวางท่าขนาดนี้ได้ยังไง นักวิทยาศาสตร์ต้องอ้างอิงตามหลักความจริง ไม่ใช่เอะอะก็ตั้งแง่สงสัยกันแบบนี้”“เมื่อครู่ผมไปยืมเครื่องมือที่คณะฟิสิกส์แล้วเจออาจารย์ฝูเข้า เขาหัวเราะใส่ผม!” พ่อเจียวหย่วนอธิบายพลางทำหน้าสงสัย“หัวเราะฝืดๆ น่ะเหรอ” แม่เจียวหย่วนถามไม่แปลกที่แม่เจียวหย่วนจะคิดแบบนี้ เพราะทุกครั้งที่พ่อเจียวหย่วนไปยืมเครื่องมือที่คณะฟิสิกส์แล้วเจอ ‘อาจารย์ฝู’ ท่านจะทำสีหน้าเย็นชาใส่ คล้ายกับว่าใครไปติดหนี้ท่านอยู่เป็นแสน“ไม่ใช่ หัวเราะปกตินี่แหละ”การหัวเราะปกติเมื่ออยู่บนใบหน้าของอาจารย์ฝูมันคือความผิดปกติอย่างยิ่ง!แม่เจียวหย่วนอึ้งไป พอวางช้อนเสร็จก็เดินออกมาพูดกับเจิ้งทั่นที่ทำหน้างงๆ อยู่บนโซฟา “ชาร์โคล ไปทำเรื่องอะไรไว้!”“……” เจิ้งทั่นถึงกับตะลึงงัน
