เพิ่งอยู่มหาวิทยาลัยนี้ได้ไม่นานพูดขึ้น “ที่แท้ก็ดอกเดย์ลิลลี่หรอกเหรอ ทำไมมันเหมือนดอกไม้จีนเลยล่ะ”นักศึกษาคนอื่นมือสั่น ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงของศาสตราจารย์หลันลอยมา“อาณาจักรพืช พืชใบเลี้ยงเดี่ยว ตระกูลดอกลิลลี่มีตั้งกี่สายพันธุ์ ดอกไม้จีนก็เป็นหนึ่งในนั้น เรื่องพวกนี้อาจารย์ไม่ได้สอนหรือไง มันหน้าตาคล้ายกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”ศาสตราจารย์หลันพูดด้วยน ้าเสียงราบเรียบ แต่ก็ทำให้คนฟังรู้สึกได้ว่าเขากำลังโกรธนักศึกษาเหล่านั้นเงียบลงทันที ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา เพราะกลัวว่าถ้าพูดอะไรผิดเดี๋ยวจะโดนสั่งสอนอีกหนึ่งยก พวกเขารีบเร่งมือเก็บตัวอย่างจากนั้นก็บอกลาอย่างสุภาพแล้วออกไปทันทีเจิ้งทั่นนั่งอยู่ข้างๆ ในใจของเขายังคงนึกถึงคำพูดของนักศึกษาคนนั้นอยู่ ดอกเดย์ลิลลี่ที่เขาร ่าลือกันก็คือดอกไม้จีนอย่างนั้นเหรอ? ชื่อแรกยังดูไฮโซซะกว่า ทำไมถึงต้องเรียกอีกแบบด้วย เจิ้งทั่นไม่เคยคิดถึงความเกี่ยวข้องของสองชื่อนี้มาก่อนหลังจากที่นักศึกษาเหล่านั้นกลับไปแล้ว ศาสตราจารย์หลันก็ลุกขึ้นเอามือทุบๆ เอว แล้วเดินออกไป พอไปถึงประตูเขาก็หยิบเอากล่องไม้ตรงนั้นไปด้วย“วิตามินซีและไขมันที่มีอยู่ในดอกไม้จีนสดมีสูงกว่าแบบแห้ง แต่โปรตีนและสารอื่นๆ กลับมีน้อยกว่าแบบแห้ง ฉันชอบกินแบบแห้งมากกว่า ในแถบบ้านเกิดของฉันของพวกนี้มีเยอะแยะ แต่ในเมืองแบบนี้น่ะหายาก ชาร์โคล จะบอกให้นะ…”บลา บลา บลาอาจารย์ที่เก
