อี้ซินบอกถึงจุดประสงค์ที่มาอย่างกล้าๆ กลัวๆศาสตราจารย์หลันพอได้ยินว่าเจิ้งทั่นติดเห็บก็ “หึ” ออกมาหนึ่งทีแล้วพูดว่า “สมน ้าหน้า!”แต่ถึงจะพูดแบบนั้น ศาสตราจารย์หลันก็ยังไปหยิบยามาให้เจิ้งทั่น เจิ้งทั่นเดินตามเข้าไปในห้องส่วนอี้ซินก็ไปหยิบไม้ถูพื้นมาถูที่ห้องรับแขกศาสตราจารย์หลันเป็นอาจารย์ที่เกษียณแล้วของคณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพแห่งมหาวิทยาลัยฉู่หัว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ทำการสอนแล้ว แต่ก็ยังคงมีอิทธิพลต่อคณะอยู่ อีกทั้งถึงไม่ได้เป็นอาจารย์แล้ว บรรดาบริษัทต่างๆ ได้เสนอเงินเดือนสูงๆ ให้อาจารย์ไปเป็นที่ปรึกษาให้ ท่านได้ร่วมงานกับหลายบริษัท ดังนั้นอย่ามองว่าในบ้านของท่านดูเรียบๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่แท้จริงแล้วบุคคลคนนี้มูลค่าสูงมากศาสตราจารย์หลันมีใบหน้าเคร่งขรึมอยู่เสมอ ทำให้คนนึกว่าท่านเป็นคนนิสัยไม่ดี เป็นคนดุ ท่านชอบไปเดินเล่นที่คณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพบ่อยๆ เมื่อถึงคาบปฏิบัติของวิชาพฤกษศาสตร์ท่านก็จะคอยคุมอยู่ข้างๆ ขนาดอาจารย์หนุ่มๆสาวๆ ยังทำตัวสงบเสงี่ยม ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงบรรดานักเรียนเลยไม่แปลกที่เวลาอี้ซินพูดกับศาสตราจารย์หลันจะติดอ่าง เขาเองก็เรียนปริญญาตรีที่นี่ ความทรงจำในคาบวิชาพฤกษศาสตร์มันยังคงชัดเจน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกแปลกใจว่า คนที่ปกติไม่ไว้หน้าใครอย่างศาสตราจารย์หลัน ต่อให้เป็นถึงคณบดีก็ตามท่านก็ไม่เว้น ยิ่งไปกว่านั้นคงไม่ใช่เพราะเถ้าแก่เจียวด้วย แต่ทำไมท่านถึงได้อดทนกับแมวตัวนี้
