ได้ล่ะสาเหตุที่ทำให้ศาสตราจารย์หลันปฏิบัติต่อเจิ้งทั่นเช่นนี้ก็เพราะเรื่องบังเอิญที่เจิ้งทั่นเคยได้ทำ เดือนกว่าๆ ก่อนหน้านี้ขณะที่เจิ้งทั่นกำลังลงจากตึกไปเดินเล่นก็ได้พบกับคุณยายจ๋ายภรรยาของศาสตราจารย์หลันเข้า คุณยายเป็นโรคหัวใจ ตอนนั้นท่านกำลังช่วยคุณยายที่อาศัยอยู่ตึกอื่นยกของหนัก พอกลับมาที่ตึกกำลังจะขึ้นบันไดก็เกิดอาการโรคเก่ากำเริบ แต่เวลานั้นเป็นเวลาทำงาน อีกทั้งศาสตราจารย์หลันก็ไปทำงานต่างที่ด้วย ขณะที่ท่านกำลังจะหยิบยาออกมาจากขวดนั้นมือไม้ก็สั่น ขวดยากลิ้งตกจากบันได ขณะนั้นแม้แต่จะเดินยังลำบาก สุดท้ายก็ได้เจิ้งทั่นที่วิ่งลงไปคาบขวดยาขึ้นมาให้คุณยายกินยาได้ทันเวลา อาการจึงทุเลาลง นับแต่นั้นมาทุกครั้งที่คุณยายจ๋ายเห็นเจิ้งทั่นก็จะยิ้มออกมา วันนี้ถ้าคุณยายจ๋ายอยู่บ้าน ศาสตราจารย์หลันคงไม่กล้าดุออกมาแบบนั้นแน่ กับคนนอกท่านนิสัยแข็งกร้าว แต่กับคนในบ้านท่านจะกลายเป็นคนที่ถูกดุเสียเอง และแน่นอนว่าหากมีคนนอกอยู่ด้วยคุณยายก็ยังคงไว้หน้าสามีอยู่บ้างดังนั้นเจิ้งทั่นจึงมีคุณยายคอยหนุนหลังอยู่ เขาไม่กลัวหน้าดุๆ ของศาสตราจารย์หลันเลยสักนิดศาสตราจารย์หลันหยิบขวดออกมาสองขวด ขวดหนึ่งเป็นของเหลว ส่วนอีกขวดเป็นยาผงยาน ้าใช้ผสมให้เจิ้งทั่นอาบ เพื่อป้องกันการติดเห็บเวลาที่เจิ้งทั่นไปวิ่งเล่นข้างนอก เมื่อก่อนเจิ้งทั่นเคยใช้ แต่พอใช้หมดก็ไม่อยากรบกวนจึงไม่ได้มาขอใหม่ ส่วนยาผงใช้ทาตัว ยาพวกนี้ไม่ม
