ีขายข้างนอก ศาสตราจารย์หลันเป็นคนทำขึ้นมาเอง ปลอดภัยไร้สารพิษเจือปน ต่อให้แมวเลียเข้าปากก็ไม่เป็นอะไร แต่ปกติเจิ้งทั่นก็ไม่เลียขนอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องกังวลศาสตราจารย์หลันเทยาผงใส่มือแล้วทาลงบนตัวของเจิ้งทั่นเจิ้งทั่นหันหน้าไปดูขนที่ตั้งขึ้นเละเทะบนหลัง แล้วเหล่มองหน้าคนทา ศาสตราจารย์หลันไม่ส่งเสียงพูดอะไร พอทาเสร็จก็ค่อยๆ ปิดฝาเอายาไปเก็บ จากนั้นก็ค่อยลูบขนของเจิ้งทั่นให้กลับไปทางเดียวกัน หลังจากลูบเสร็จก็ตบที่ตัวเจิ้งทั่นสองทีจนเขาเกือบจะลงไปนอนกับพื้น“ยานี้ถ้าขายออกไปล่ะก็ซื้อแมวได้เต็มบ้านเลยนะ ดูสินายน่ะโชคดีขนาดไหน เมื่อไรจะไปช่วยฉันที่สวนเพาะชำสักทีล่ะ?”ศาสตราจารย์หลันไม่ได้คาดหวังว่าแมวที่อยู่ตรงหน้านี้จะเข้าใจ เขาก็แค่บ่นๆ ให้ฟัง แล้วก็ถือโอกาสตีเจิ้งทั่นอีกหลายทีเป็นการแก้แค้นเจิ้งทั่นเชิดหูขึ้น สะบัดขน โดยที่ไม่ได้สนใจชายแก่ที่พูดพึมพำอยู่คนเดียว เขาเดินออกจากห้องเตรียมจะกลับบ้านอี้ซินที่อยู่ด้านนอกถูพื้นเสร็จแล้ว เขานั่งพิงโซฟาตัวแข็งคนโง่ยังดูออกว่าเขาดูเกร็งแค่ไหนศาสตราจารย์หลันส่งยาสองขวดให้อี้ซิน แล้วกลับเข้าไปในห้องอีกรอบหยิบขวดแก้วสีน ้าตาลออกมาหนึ่งขวด “สองขวดนั้นไว้ใช้กับแมว วิธีใช้ฉันคงไม่พูดแล้ว นายกลับไปถามอาจารย์ดูส่วนขวดสีน ้าตาลนี่คือยาฆ่าแมลงที่มีความเข้มข้นสิบเท่า เวลาใช้ต้องทำให้มันเจือจาง”พูดจบศาสตราจารย์หลันก็ไปเปิดประตูหน้าบ้านเป็นการบอกให้
