หนึ่งคนกับหนึ่งแมวออกไป“งั้นก็……ขอบคุณมากครับอาจารย์ ขอโทษที่มารบกวนครับ!”อี้ซินพูดขอบคุณ แล้วหอบยาเดินตามเจิ้งทั่นออกมาเมื่อกลับไปถึงบ้านครอบครัวเจียวที่ชั้นห้า อี้ซินก็ถอนหายใจยาวๆส่วนเจิ้งทั่นตอนนี้ก็เบาใจลงไปมากที่แก้ไขปัญหาเรื่องเห็บได้แล้ว เขารู้สึกตัวเบาขึ้นมาทันที ตอนนี้ไม่มีอะไรทำจึงแกะห่อปลาแผ่นย่างออกมากินแต่ทว่ายังไม่ทันที่หนึ่งคนกับหนึ่งแมวจะสบายใจได้เท่าไรตรงประตูก็มีเสียงดังขึ้นฟังจากความถี่ในการเคาะประตูเจิ้งทั่นก็เดาได้ทันที่ว่าแขกคนนี้คือใคร เขาเงยหน้ามองเพดาน จะให้อยู่อย่างสงบๆ ไม่ได้เลยหรือไง!อี้ซินไม่รู้ว่าคนที่มาเคาะประตูคือใครจึงเปิดประตูออกหน้าประตูมีเด็กชายสามคนยืนอยู่ โตพอๆ กับเจียวหย่วนทั้งหมดเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หกที่โรงเรียนประถมในเครือมหาวิทยาลัยฉู่หัว พวกเขาอาศัยอยู่ในที่พักของบุคลากรเช่นกันจึงมักจะไปเล่นด้วยกัน เจิ้งทั่นรู้จัก แต่อี้ซินไม่รู้จักยังไม่ทันที่อี้ซินจะอ้าปากถาม เด็กหนึ่งสามคนก็ชิงถามขึ้นเสียก่อน “คุณเป็นใครกัน”ถามออกมาได้ตรงมาก เด็กอีกคนหนึ่งที่ดูท่าทางแข็งแรงได้หยิบเอาที่นวดแป้งที่มีรอยหนูแทะออกมาจากกระเป๋า แล้วทำท่าทางพร้อมสู้อี้ซินมองเด็กทั้งสามคนที่ทำท่าทางหวาดระแวงและสงสัยอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงยิ้มแข็งๆ ส่งให้เพื่อที่จะได้ดูเป็นมิตรขึ้นมาหน่อย จากนั้นก็ใช้เวลาแนะนำตัวอยู่ห้านาทีพร้อมทั้งควักบัตรประจำตัวนักวิจัยออกมาให้ดูเพื่อเป็น
