การยืนยันเด็กทั้งสามคนเบียดกันเข้ามาดูบัตรประจำตัวของอี้ซินจากนั้นก็เงยหน้ามองเขาอีก“คนในรูปเป็นพี่ชายคุณใช่ไหม ดูแก่กว่าเยอะเลย” เด็กคนที่ถือที่นวดแป้งพูดขึ้น แล้วนิ่งไปสักพัก จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างดีใจ“ฉันใช้คำว่า ‘ดูแก่กว่า’ เป็นแล้ว!”“คราวหน้าลองใช้ตอนเขียนเรียงความสิ เผื่อจะได้คะแนนเกินเก้าสิบ” เด็กอีกคนพูดพลางยื่นบัตรคืนอี้ซินเด็กทั้งสามคนเดินเข้าไปในห้องรับแขกแล้วมองเจิ้งทั่นที่หมอบอยู่บนโซฟา ครั้งนี้พวกเขารู้สึกวางใจได้เต็มร้อยว่าอี้ซินเป็นคนรู้จักของบ้านนี้จริงๆ เพราะแมวไม่มีความผิดปกติใดๆ เด็กทั้งสามจึงนั่งลงบนโซฟาอี้ซินมองโซฟาที่ไม่มีที่เหลือให้นั่งแล้ว เขาจึงไปหยิบเก้าอี้ของโต๊ะอาหารมาเด็กทั้งสามที่นั่งอยู่บนโซฟาต่างมองอี้ซินที่เตรียมจะนั่งกันเป็นตาเดียว จนอี้ซินรู้สึกประหลาดใจว่าทำอย่างกับเขาไปก่อเรื่องที่ไหนมาเจิ้งทั่นเห็นภาพนี้แล้วจึงถอนหายใจออกมายาวๆ จากนั้นจึงกระโดดลงจากโซฟา เดินไปเปิดตู้เย็น“ว้าว~~”“ชาร์โคลนี่รู้งานจริงๆ”“มารยาทในการรับแขก พี่ชายแซ่อี้ท่านนี้ครับ แม้แต่แมวยังรู้เลยนะครับ”“……” อี้ซินที่ถูกประชดถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่บ่นในใจ ถ้านี่เป็นบ้านฉัน ฉันก็พอจะเข้าใจ แต่ประเด็นคือที่นี่มันบ้านเถ้าแก่เจียว แม้แต่จะกินขนมถุงเดียวยังรู้สึกเกรงใจเลย ฉันก็เป็นแขกนะ!เด็กคนที่ดูแข็งแรงที่สุดเดินไปที่ตู้เย็นอย่างรวดเร็ว แล้วค้นหาของอย่างชำนาญ“สงสง ฉันเอารสมะม่วง ครั้ง
