หลังจากที่สะบัดน ้าออกจากตัวเสร็จ เจิ้งทั่นก็คว้าก้อนหินขึ้นมาหนึ่งก้อนแล้วปาไล่นกแก้วที่ส่งเสียงหนวกหูอยู่ เขาไปหยิบคีย์การ์ดกับกุญแจบ้านที่ซ่อนไว้ จากนั้นก็ลื่นลงมาจากต้นไม้ วิ่งเหยาะๆ ไปยังตึกที่พักเจิ้งทั่นกระโดดขึ้นไปสแกนบัตรเปิดประตู แล้ววิ่งตรงขึ้นไปยังบ้านของตัวเองเนื่องจากว่าที่นี่เป็นตึกเก่า หลายห้องยังคงมีประตูลูกกรงสำหรับกันขโมยติดอยู่ บ้านของครอบครัวเจียวก็เช่นกัน แต่ว่ากลอนประตูของบ้านนี้เสียแล้ว ประกอบกับระบบรักษาความปลอดภัยของตึกค่อนข้างแน่นหนาและบ้านก็อยู่ชั้น 5 ไม่ค่อยมีคนขึ้นมา ดังนั้นจึงไม่ได้ซ่อมกลอนให้ดี เพียงแค่ประตูไม้ชั้นเดียวก็เพียงพอแล้วประตูลูกกรงถูกเปิดคาไว้ชิดกับกำแพงเพื่อที่จะได้ไม่เกะกะเวลาคนเข้าออก กาลเวลาที่ผ่านไปทำให้มีสนิมเกาะอยู่หลายจุดเจิ้งทั่นกระโดดขึ้นไปเกาะประตูลูกกรงบริเวณที่ใกล้กับกลอนประตู เขาเกาะแน่น จากนั้นก็ออกแรงถีบกำแพงให้ประตูดีดเข้าไปใกล้ๆ กับประตูไม้ บานพับที่ขึ้นสนิมส่งเสียงเสียดสีจนแสบแก้วหูเมื่อประตูลูกกรงเข้าไปใกล้ประตูไม้แล้ว ขณะที่เจิ้งทั่นกำลังเตรียมจะไขประตูอยู่นั้น อยู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกจากทางด้านในเมื่อคืนอี้ซินมายืมคอมพิวเตอร์ของรองศาสตราจารย์เจียวเขียนรายงานจนถึงเวลาฟ้าใกล้สางเขาถึงนอนหลับไปบนโซฟาจนกระทั่งต้องตื่นเพราะอั้นปัสสาวะไม่ไหวอีกต่อไป ต้องลุกไปเข้าห้องน ้า ขณะที่กำลังนอนสะลึมสะลืออยู่บนโซฟาก็ได้ยินเสียงก๊อกแก
