นั่งในตะกร้ารถจักรยานที่ขี่ผ่านทางลูกรัง…เจิ้งทั่นไม่อยากนึกสภาพเลยจริงๆจนกระทั่งไปถึงสถานที่ที่เว่ยเหลิงบอก เจิ้งทั่นรีบกระโดดลงจากรถ เขามึนเสียจนเกือบล้มลงไปกองกับพื้นที่นี่คือตึกแถวเล็กๆ ที่มีสองชั้น บริเวณรอบๆ คือพื้นที่บ้านส่วนตัวของผู้คน แต่สถานที่แห่งนี้ก็ยังอยู่ในบริเวณที่ต้องถูกรื้อถอน บ้านหลายหลังไม่มีคนอยู่แล้ว บนกำแพงถูกเขียนคำว่ารื้อถอนตัวเบ้อเร่อ มีป้ายโฆษณาถูกแขวนไว้มากมายพื้นที่เศรษฐกิจได้ขยายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ที่นี่ก็เช่นกันภายในสิบปีที่นี่ก็จะค่อยๆ ผุดตึกสำนักงานกิจการใหม่ๆ ขึ้นมากมายเว่ยเหลิงเปิดประตูเอารถเข้าไปในบ้าน จากนั้นก็ไปเปิดตู้เย็นเอาเนื้อวัวปรุงสำเร็จออกมาหนึ่งกำมือ แล้วไปนั่งที่โซฟากินไปดูโทรทัศน์ไป ไม่สนใจเจิ้งทั่นเจิ้งทั่นมองไปรอบๆ แล้วกระโดดขึ้นโต๊ะน ้าชา จากนั้นก็เอาเนื้อที่เว่ยเหลิงหยิบมาแกะออกจากห่อแล้วกิน เมื่อครู่ระหว่างทางที่มาเว่ยเหลิงบอกแล้วว่าพอจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จก็จะขี่จักรยานไปที่มหาวิทยาลัยฉู่หัว พลางแวะส่งเขาด้วย ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่รีบ…ถึงอยากจะไปก็ไปไม่ได้อยู่ดีผ่านไปสิบนาทีตรงประตูก็มีเสียงดัง มีคนสวมชุดตำรวจเดินเข้ามาหนึ่งคนพอเห็นเจิ้งทั่นเขาก็ตกใจพลางพูดขึ้นว่า “นายไปเก็บแมวที่ไหนมาน่ะ? ฉันไม่เลี้ยงนะ นายก็รู้ว่าฉันยอมเลี้ยงหมาดีกว่าเลี้ยงแมว!”“นายไม่ต้องเลี้ยง แมวนี่มีเจ้าของแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะเอามันไปส่ง” เว่ยเหลิงแกะเนื้อ
