ออกจากห่อแล้วส่งเข้าปาก เขาเอากระปุกแก้วส่งให้ตำรวจคนนั้นคุณตำรวจไม่พูดอะไรมาก เขาใส่ถุงมือหยิบกระปุกแล้วเดินไปที่ห้องน ้า สักพักก็หยิบถุงเล็กๆ ใสๆ ที่มองเห็นของในนั้นออกมาหยก เพชร แหวนทอง…ถึงถุงจะเล็ก แต่มูลค่าใช่ย่อย“แล้วเจอคนไหม” เขาถามเว่ยเหลิงส่ายหัว แล้วชี้ไปที่เจิ้งทั่น “แมวตัวนี้เห็น”“หืม อย่าลีลา!” คุณตำรวจแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ พลางพูดต่อ “เล่ามาสิ แล้วเจออะไรอีก ตอนคุยโทรศัพท์ได้ยินไม่ชัด…นายเปลี่ยนโทรศัพท์เหอะ จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์พอออกนอกเมืองก็ติดต่อไม่ได้อีก”เว่ยเหลิงเล่าถึงลักษณะบ้านมุงหลังคามุงกระเบื้องหลังนั้น“รอบๆ มีการสาดน ้ายาไว้จะได้ไม่มีสัตว์อะไรเข้าใกล้ แต่กลับไม่ทำให้หญ้าแถวนั้นตาย ผู้คนในแถบนั้นช่วงนี้วุ่นอยู่กับการย้ายบ้าน คงไม่ไปแถวบ้านร้างตรงนั้นแน่นอน ของถุงนี้ถูกซ่อนไว้อย่างดี รอบๆ ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ มันทำได้แนบเนียนมาก…คนคนนี้ไม่ใช่เพิ่งทำเรื่องแบบนี้ครั้งแรกแน่นอน”“แน่นอนว่าไม่ใช่ครั้งแรก กี่ชีวิตแล้วที่ต้องตายจากมือของคนคนนั้น มันทำจนชำนาญแล้ว นี่ก็เพราะนายหาเจอหรอกนะลองให้ลูกน้องฉันไปหาสิ ต่อให้ปิดล้อมบ้านนั่นทั้งวันก็ไม่พบอะไรแน่นอน” คุณตำรวจดีดถุงที่อยู่ในมือ เขาคิดสักพักแล้วส่งแฟ้มเอกสารให้เว่ยเหลิง“ผู้ชายเหรอ?” เว่ยเหลิงมองเอกสารในมือพลางขมวดคิ้วมันต่างจากที่เขาคาดเดาไว้ ก่อนหน้านี้ในบรรดาผู้ต้องสงสัยทั้งหมดเขาสงสัยผู้หญิงอยู่คนเ
