้เจิ้งทั่นลงจากรถ “นายกลับไปเองไป มีเวลาก็ฝึกฝนตัวเองให้ดี แมวชอบไปวิ่งเล่นข้างนอกถ้าไร้ความสามารถคงได้ถูกจับไปทำ ‘มังกรสู้เสือ’ แน่ ฉันจะไปวิ่งในมหาวิทยาลัยทุกเช้าประมาณหกเจ็ดโมง ถ้านายอยากจะมาร่วมก็ได้ แค่นี้แหละ”พูดจบเว่ยเหลิงก็ล็อคจักรยานแล้วเดินขึ้นตึกไป แล้วก็ไม่สนใจว่าทิ้งแมวไว้ตรงนั้นจะมีใครจับตัวไปไหม เขารู้สึกว่าถ้าแมวตัวนี้ถูกจับไปง่ายๆ ล่ะก็สมควรแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมานั่งฝึกฝนมัน”เจิ้งทั่นนับว่าว่ายังคุ้นเคยกับแถบนี้ดี เขาไม่สนใจเสียงเรียกของนักศึกษาหลายคนพลางเดินอ้อมไปทางประตูทิศตะวันออก“แมวตัวนั้นหยิ่งจัง”“นั่นสิ ไม่เหมือนแมวลายทางเมื่อสองวันก่อนที่ยังมาเล่นด้วยเลย”“หรือแมวดำจะเป็นแบบนี้หมด?”“ไม่ใช่หรอก บ้านน้าเราก็เลี้ยงแมวดำ ขี้อ้อนจะตาย ไม่เหมือนตัวนี้…”เจิ้งทั่นฟังบทสนทนาของนักศึกษาหญิงทั้งสองคนแล้วก็เชิดหูขึ้น ตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดีแล้วจะให้ไปเล่น ไปอ้อนงั้นเหรอ!และที่ต้องยอมรับก็คือ พอเจิ้งทั่นมุดเข้ากำแพงของสวนในที่พักบุคลากรฝั่งตะวันออกแล้วจิตใจก็สงบลงไปมากทันที หรือนี่คือความรู้สึกที่ได้กลับบ้าน?ยังไม่ทันที่เขาจะได้ดื่มด ่ากับช่วงเวลานี้จบ เสียงหมาเห่าก็ทำให้จิตใจที่สงบเมื่อครู่ขุ่นมัวทันทีเสียงเห่าของหมาตัวนี้เจิ้งทั่นจำได้ หนึ่งเดือนแล้วที่ไม่ได้ยิน มันทำให้สวนสงบตลอดช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเจิ้งทั่นหันหน้าไปมอง หมาตัวหนึ่งคาบขวดน ้าวิ่งมาทางนี้โดยมีเจ้
