ก็ไม่มีอะไรแย่ หากตัดเสียงน่ารำคาญของคนบางคนออกไปนับตั้งแต่ออกเดินทางตลอดเส้นทางไปมหาวิทยาลัยฉู่หัวเว่ยเหลิงเอาแต่บ่นเจิ้งทั่น “กระโดดแย่ ปฏิกิริยาตอบสนองเชื่องช้า การฟังห่วยเหมือนหมูมีคนเข้าไปใกล้แล้วยังไม่รู้…”เจิ้งทั่นอยากจะเถียงกลับ แต่ก็ทำไม่ได้ แค่อ้าปากก็ทำได้แค่ร้องเสียงแมว ดังนั้นตลอดเส้นทางคนที่พบเห็นจึงเห็นเป็นฉากนี้ผู้ชายคนหนึ่งขี่จักรยานสีชมพูสไตล์ผู้หญิง เอาแต่พูดอะไรไม่รู้ไม่หยุด สลับกับเสียงร้องของแมวที่อยู่ในตะกร้า เหมือนคนกับแมวกำลังทะเลาะกันจากพื้นที่พัฒนาเศรษฐกิจแถบนั้นมาถึงมหาวิทยาลัยฉู่หัวต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองชั่วโมง เจิ้งทั่นมองเว่ยเหลิงที่ดูเหมือนไม่เหนื่อยเท่าไรเว่ยเหลิงเช่าห้องอยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยฉู่หัว ทั้งๆ ที่เขาก็ซื้อบ้านแล้ว แถมยังอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยไม่ไกลเช่นกัน แต่ตอนนี้กำลังปรับปรุงอยู่ อย่างน้อยในครึ่งปีนี้คงยังเข้าไปอยู่ไม่ได้ดังนั้นจึงต้องเช่าบ้านอยู่ก่อนสักครึ่งปีครั้งก่อนที่เจิ้งทั่นเห็นสองแม่ลูกที่สนามหญ้าใหญ่ทั้งสองคนคือภรรยาและลูกของเพื่อนเว่ยเหลิงที่ต้องพลีชีพไปในขณะปฏิบัติภารกิจ เว่ยเหลิงคอยดูแลมาตลอด หลังจากที่ออกจากหน่วยก็ยังมาหาสองแม่ลูกนี้อยู่บ่อยๆห้องที่เว่ยเหลิงเช่าอยู่ไม่ไกลจากบริเวณที่พักบุคลากรฝั่งตะวันออกเท่าใดนัก เดินออกทางประตูทิศตะวันออกห้านาทีก็ถึงนักเรียนหลายคนจึงชอบไปเช่าห้องที่นั่นหลังจากที่เว่ยเหลิงถึงที่พักก็ให
