องแล้วล่ะ ไปหาหมอซะนะ”“ไม่เคยอ่านบทความเหรอไง คนที่หลงตัวเองถึงจะเป็นหัวหน้าคนได้ นโปเลียน โรสเวลต์ สตาลิน เอดิสัน คาร์เนกี ร็อกเกอะเฟลเลอร์ ฟอร์ด แล้วก็ฮิตเลอร์ ต่างก็มีความหลงตัวเองในจิตใจกันทั้งนั้น” พูดจบเขาก็เดินผิวปากออกไป ก่อนออกจากประตูยังมีหันกลับมาพูดอีก “จักรยานของลูกสาวฉันนายไม่ต้องคืนหรอก ซื้อคันใหม่ให้เลยดีกว่า ใกล้จะถึงวันเกิดเขาแล้วด้วยนายก็รู้ดีว่าต้องซื้อแบบพับเก็บได้”ถึงแม้เจิ้งทั่นจะเอาแต่แกะห่อเนื้อสำเร็จรูป แต่หูก็ฟังทั้งสองคนสนทนากันไปด้วย ดูท่าทั้งสองคนคงไม่ธรรมดา มีอาจารย์คนเดียวกันด้วยหลังจากที่คุณตำรวจคนนั้นออกไป เว่ยเหลิงก็ไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วหยิบเนื้อออกมาวางบนโต๊ะอีก พลางพูดกับเจิ้งทั่น “ฉันจะไปนอนแล้ว ถ้านายหิวก็กินเนื้อนี่ไป เพราะไม่มีอย่างอื่นให้กินแล้ว แล้วก็อย่าออกไปข้างนอกเป็นดีที่สุด ที่นี่ไม่เหมือนกับที่ก่อน รู้ไหมว่าทำไมแถวนี้ถึงไม่มีหมาแมว ก็เพราะถูกคนงานจับไปต้มกินหมดน่ะสิ คนที่อยากกินเมนู ‘มังกรสู้เสือ’ น่ะมีอยู่เต็มไปหมด ลำพังแค่ตัวนายคงได้แค่แกล้งลูกหมาเท่านั้นแหละ”“……”นอนในพื้นที่อันตรายนี่มาหนึ่งคืน วันต่อมาเว่ยเหลิงก็จัดการเก็บสัมภาระ แล้วขี่จักรยานไปส่งเจิ้งทั่นที่มหาวิทยาลัยฉู่หัว เป็นอีกครั้งที่เจิ้งทั่งต้องนั่งในตะกร้าหน้ารถจักรยานสีชมพูแต่ที่ดีกว่าหน่อยก็คือเส้นทางเข้าเมืองค่อนข้างเรียบ นอกจากลมที่พัดมาทำให้รู้สึกหนาวแล้ว
