เพราะเรื่องของชายแปลกหน้าคนนั้น ทั้งอาหวงและจ่าจึงสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ในบ้านไปหลายวัน เจ้าอ้วนยังคงสไตล์เดิมคือถ้าไม่เรียกก็ไม่ออก ส่วนเจิ้งทั่นได้ตอบตกลงไปถ่ายโฆษณาอาหารแมวของเสี่ยวกัวแล้ว พ่อเจียวหย่วนพาเขาไปที่ศูนย์กลางสัตว์เลี้ยง ‘มันเป็นแบบนี้’ เพื่อถ่ายภาพตลอดสองวันโฆษณาตัวแรกไม่ใช่ภาพเคลื่อนไหวแบบที่เจิ้งทั่นคิด แต่เป็นการใช้ภาพบอกเล่าเรื่องราวก่อนหน้านี้เจิ้งทั่นมองข้ามไปเรื่องหนึ่ง ในสมัยนี้การเผยแพร่คลิปทางอินเตอร์เน็ตยังไม่แพร่หลายเท่าสิบปีให้หลังหลายคนยังไม่คิดถึงการทำประชาสัมพันธ์บนอินเตอร์เน็ต ไม่คิดว่ามันจะช่วยทำกำไรให้ได้ หรือบางคนยังบอกว่ามันดูไร้ความหวังแต่เสี่ยวกัวไม่คิดเช่นนั้น เขาพูดขึ้นขณะที่ทำสัญญากับพ่อเจียวหย่วนว่า “เสน่ห์ของอินเตอร์เน็ตอยู่ที่การอัปเดตเทคโนโลยีใหม่ๆ ทำสิ่งที่โบราณคร ่าครึให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง” ประโยคนี้ทำให้เจิ้งทั่นมองเสี่ยวกัวอย่างชื่นชมเพิ่มขึ้น ในฐานะที่เขาผ่านอะไรมาเยอะกว่า เจิ้งทั่นรู้ดีกว่าใครว่าอีกสิบปีให้หลังอินเตอร์เน็ตจะพัฒนาไปมากแค่ไหนเมื่อเทียบกับรูปโฆษณาโดดๆ ของร้านอื่นแล้ว การที่เสี่ยวกัวใช้รูปแบบการถ่ายโฆษณาแบบใช้ภาพเล่าเรื่องราวดูจะมีแรงดึงดูดมากกว่า ต่อให้ไม่ใช่คนมีสัตว์เลี้ยงก็ยังชอบดู อย่างน้อยก็ช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับแบรนด์สินค้ามีเจิ้งทั่นอยู่ การถ่ายรูปแนวนี้จึงไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงเท่าไร แม้แต่อาหารแมวก็ไม่ได
