้ หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นพวกที่ไม่เอาถ่านเหมือนกับเจิ้งทั่นสมัยก่อนเป็นพวกเสเพลไปวันๆเจิ้งทั่นไม่รู้ว่า ‘อ้วน’ ได้พบเจออะไรมาบ้างหลังเรียนจบจิตใจบอบช ้ามาเท่าไรกับเรื่องอาการป่วยของพ่อ เท่าที่ฟังจากบทสนทนาของทั้งสอง อ้วนเปลี่ยนไปเยอะมากเหมือนกับที่พ่อเจียวหย่วนพูดเมื่อครู่ว่า “เขากลับตัวแล้ว”คนเลวกลับใจ แต่หลายครั้งที่คนเลวเลือกที่จะเป็นคนเลวไปตลอดชีวิต เพราะว่าพอกลับใจแล้วเขาอาจต้องสูญเสียอะไรที่ยิ่งใหญ่ไป ดังนั้นจึงยอมที่จะไม่สูญเสียดีกว่า“ดังนั้นถ้าเฟ่ยหางไม่บอกฉันว่านายมาเมืองฉู่หัว นายก็จะแบกรับภาระต่อไปคนเดียวอีกใช่ไหม ปิดบังทุกคนไปตลอดชีวิต!” พ่อเจียวหยวนตาแดง เสียงที่พูดไม่สูง แต่สั่นเครือ เห็นได้ชัดว่าเขาควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วแม่เจียวหย่วนไม่พูดอะไร นั่งเช็ดน ้าตาอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ“พ่อเขา…ไม่อยากให้คนรู้เยอะ ตอนนี้ท่านไม่รับการรักษาอะไรอีกแล้ว ท่านอยากจากไปอย่างสงบในบ้านเกิด” อ้วนพูดพลางสะอื้นสมัยนั้นพ่อเจียวหย่วนเป็นศิษย์เอกของศาสตราจารย์หยวนตอนนั้นมีใครบ้างในสาขาวิทยาศาสตร์ชีวภาพแห่งมหาวิทยาลัยหนานหัวที่ไม่อิจฉาศาสตราจารย์หยวนที่มีลูกศิษย์เก่งขนาดนี้บวกกับที่ลูกตัวเองเป็นคนไม่เอาไหน ท่านจึงรักพ่อเจียวหย่วนเสมือนเป็นลูกของตัวเอง ความสำเร็จของพ่อเจียวหย่วนในทุกวันนี้ล้วนแต่เป็นฝีมือของศาสตราจารย์หยวนทั้งสิ้น แต่หลังจากที่ท่านไปต่างประเทศแล้ว ทั้งสองคนก็คุยกันผ่านโปรแกรม
