หย่วนดูเมื่อหลายวันก่อนที่บอกไว้ว่า ‘แมวที่กินอิ่มนอนแผ่อยู่ข้างเตาไฟทุกตัวในกายมันล้วนซ่อนด้วยจิตวิญญาณเสือที่พร้อมจะกระโจนออกไปเสมอ’เจิ้งทั่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และปล่อยออกยาวๆ เขาผายมือออก หลับตาลงนอนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ แต่หูกลับชูขึ้นขยับอยู่บ่อยครั้งตามเสียงที่มีการเคลื่อนไหว แต่เนื่องจากมันไม่ใช่เสียงหนู เจิ้งทั่นจึงไม่ได้ขยับตัวเวลาค่อยๆ ผ่านไป ฟ้าค่อยๆ เริ่มมืด เจิ้งทั่นยังคงไม่พบการเคลื่อนไหวของหนู แต่รอบตัวเขามีกลิ่นหนูอยู่จริงๆ ซึ่งแสดงว่าหนูตัวนั้นเพิ่งออกมาเมื่อไม่นานมานี้ เจิ้งทั่นไม่รีบร้อน เขายังคงรออยู่ท่ามกลางความมืดในห้องรับแขกอันรกรุงรังเจิ้งทั่นมองเห็นทุกอย่างภายในห้องรับแขกอย่างชัดเจน โดยอาศัยแสงที่ออกมาจากในห้องนอนผู้คนในเขตที่พักนี้ส่วนใหญ่เข้านอนกันหมดแล้วบรรยากาศรอบๆ เงียบสงบ ครอบครัวเจียวเองก็คงพักผ่อนกันแล้วเช่นกัน ส่วนทางนี้นอกจากเสียงของเสี่ยวชิวที่เคาะแป้นพิมผสมกับการก่นด่าแล้วก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรอีกหืมหูของเจิ้งทั่นขยับ เขาลืมตาขึ้นทันที เขาเบิกตาโพลงในความมืดเนื่องจากอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นเขากระโดดลงจากเก้าอี้อย่างไร้เสียง ร่างกายหมอบต ่า แต่ความเร็วในการเคลื่อนที่กลับไม่ได้ช้าลง ท่ามกลางความมือที่บดบัง เจิ้งทั่นได้เคลื่อนตัวมาหยุดอยู่ที่ด้านข้างกองนิตยสาร ท่าทางดักซุ่มนี้เจิ้งทั่นเรียนรู้มาจาก ‘จ่า’ภายในห้องนอนเสี่ยวชิวที่เพิ่งเล่นเกมจบไปหนึ
