นพิมของเสี่ยวชิว แล้วตั้งใจฟังอีกครั้งคราวนี้เขาได้ยินชัดเจนแล้ว“ดวงดาว~ ยามค ่าคืน~ ได้ตกลง~ หายลับไป~~ ในทางช้างเผือก~~~”“……” เจิ้งทั่นชะงักงันเสียงที่จงใจทำให้ทุ้มต ่าแต่กลับกลบเนื้อเสียงเดิมของตัวเองไม่มิด เสียงเอื้อนที่ต้องการจะแสดงให้เข้าถึงอารมณ์ของบทเพลงเก่าๆ ที่อายุมากกว่าตัวเขาเสียอีกขนลุก เจ้านกตัวป่วนดึกดื่นป่านนี้ไม่หลับไม่นอน ยังจะร้องเพลงโบราณคร ่าครึอีก!
