่า? ถ้าด่วนเดี๋ยวพี่โทรบอกเขาให้” แม่เจียวหย่วนตอบ“เอ่อ…คือว่า ก็ไม่ใช่เรื่องด่วนอะไรหรอกครับ” สายตาของเสี่ยวชิวไปหยุดอยู่ที่เก้าอี้ตัวเล็กที่อยู่ข้างโต๊ะอาหาร เขามองแมวดำที่กำลังกินก๋วยเตี๋ยวพลางพูดกับแม่เจียวหย่วน “พี่กู้ครับ เอ่อ…ผมขอ…ยืมแมวพี่หน่อยได้ไหมครับ?”เจียวหย่วนกับกู้โยวจื่อที่กำลังตั้งใจกินอาหารเช้าหยุดกินพร้อมกัน แล้วหันไปมองเสี่ยวชิวที่ท่าทางเขินๆ เป็นสายตาเดียวเมื่อสักวันของเดือนก่อนใครบางคนเอามือเท้ากำแพงข้างหนึ่ง มืออีกข้างเท้าสะเอวพลางพูดอย่างภูมิใจว่า ‘บ้านฉันไม่มีหนูเลยสักตัว’ ทั้งสองคนจำมันได้ดี!พอเห็นสายตาของเด็กทั้งสองคนเสี่ยวชิวก็ยิ่งอายเข้าไปใหญ่ เขาไอขึ้นหนึ่งครั้งแล้วพูดกับแม่เจียวหย่วน “เรื่องนี้ผมพูดกับพี่เจียวไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ”แม่เจียวหย่วนไม่ได้รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องร้ายอะไร แมวของบ้านเราถึงกับมีคนมายืมตัวนับว่าเป็นเรื่องดีมันแสดงถึงว่าแมวเรามีความสามารถ ซึ่งทำให้แม่เจียวหย่วนรู้สึกภูมิใจขึ้นมาหน่อยๆแม่เจียวหย่วนยกมือขึ้นโบกเล็กน้อย “เรื่องแค่นี้เอง อยากยืมเมื่อไรก็มาอุ้มไปได้เลยนะ”เจิ้งทั่น เจียวหย่วน กู้โยวจื่อ “……” พอพ่อไม่อยู่แม่ก็มักจะตัดสินเองคนเดียวตลอด“ขอบคุณพี่กู้มากครับ! งั้นวันนี้เย็นหลังกินข้าวเสร็จผมมาอุ้มชาร์โคลไปนะครับ เฮ้อ พี่ไม่รู้อะไร หนูที่อยู่ในบ้านผมทำเอาผมแทบจะประสาทกิน” เสี่ยวชิวที่พอได้รับอนุญาตก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมา เข
