้นอีกครั้งร่างเต๋าอมตะก็ดับสลายลงไป อีกทั้งจิตวิญญาณเทพยังอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัดเซียวฮั่นรู้เพียงว่ามิติที่ตนอยู่บิดเบี้ยวเล็กน้อย จากนั้นเงาร่างของเขาก็หายลับไปจากวัฏจักรแห่งกาลเวลาอันมิมีประมาณรอจนกระทั่งจิตสำนึกรู้ของเซียวฮั่นตื่นขึ้นมา ก็พบว่าจิตสำนึกรู้และจิตวิญญาณเทพที่อ่อนแรงของตนได้ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดมิมีประมาณท่ามกลางความมืดมิดมิมีประมาณนี้ ไม่มีสิ่งอื่นใด มีเพียงความมืดมิดมิมีประมาณชั่วกาลถึงขั้นว่ามีเพียงความมืดมิดชั่วกาลที่ไร้ซึ่งจิตสำนึกรู้ใดๆแต่ความมืดมิดชั่วกาล กลับแฝงไปด้วยพลังแห่งเต๋าที่เข้มข้นที่สุดบนใต้หล้า
อีกทั้งเซียวฮั่นยังสัมผัสได้ว่า มิติที่ตนอยู่ได้ถูกพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา พลังแห่งเต๋าที่บริสุทธิ์เกินบรรยายมีมากมายมหาศาล ยามนี้เขาสัมผัสได้ว่าแค่เพียงสูดลมหายใจหนึ่งครา พลังแห่งเต๋าทั้งหมดที่แฝงอยู่ล้วนทัดเทียมได้กับยอดฝีมือขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์มนุษย์ระดับวิถีเต๋าท่านหนึ่ง“แม่ไก่แห่งธาตุกลุ่มอากาศ!”ขณะที่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเซียวฮั่นกวาดมองไปทั่วมิติที่ตนอยู่ ในที่สุดเขาก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาในยุคแรกเริ่มของการเบิกฟ้าดินและธาตุกลุ่มอากาศ ตอนที่ฟ้าดินยังไม่ถูกเบิกออกและธาตุกลุ่มอากาศยังไม่ถูกแบ่งแยก ทุกสรรพสิ่งบนใต้หล้าดุจดังไข่ไก่ที่รวมตัวกันอยู่ในตัวของแม่ไก่ยามนี้ มิติที่เขาอยู่ก็คือสิ่งที่เรียกว่าแม่ไก่แห่งธาตุกลุ่มอากาศนั่นเอง
