ันน่าพรั่นพรึงจากร่างเต๋าอมตะของตน เซียวฮั่นรู้ว่าตนไม่ได้กำลังฝันไปช่องทางของวัฏจักรแห่งกาลเวลายังคงก้าวข้ามกาลเวลาเช่นเดิมและไม่รู้ว่าจะนำพาเซียวฮั่นไปส่งแห่งหนใด
แต่ครั้งนี้เซียวฮั่นได้กลับมาครอบครองร่างเต๋าอมตะและพลังแห่งเต๋าอีกครั้ง เขาไม่กลัวแล้วว่าวัฏจักรแห่งกาลเวลาจะผลาญพลังของตนไปอีก“วัฏจักรแห่งกาลเวลา ข้าต้องการดูว่าเจ้าจะพาข้าไปยังแห่งหนใดกันแน่!”คนก้าวฝ่าเท้าหนึ่งครา พลังแห่งเต๋ากลอกกลิ้งทั่วร่าง เงาร่างของเซียวฮั่นได้หายลับเข้าไปท่ามกลางวัฏจักรแห่งกาลเวลาทันทีท่ามกลางวัฏจักรแห่งกาลเวลาอันมิมีประมาณที่ไร้ซึ่งกาลเวลาและมิติ ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าจุดหมายปลายทางของวัฏจักรแห่งกาลเวลานี้คือที่ใดเพราะนี่คือครั้งแรกที่วัฏจักรแห่งกาลเวลาได้เปิดขึ้น และจะเป็นครั้งสุดท้ายเช่นกันกาลเวลาอันยาวนานมิมีประมาณ เซียวฮั่นไม่รู้เลยว่าท่ามกลางวัฏจักรแห่งกาลเวลา ตนได้ก้าวข้ามผ่านกาลเวลามายาวนานเพียงใดแล้วเขารู้เพียงว่าตนราวกับทะลุเข้ามายังความเป็นนิรันดร์สิ่งนี้เหมือนตอนที่เขาเดินทางท่ามกลางความเป็นนิรันดร์ในตอนนั้น ไร้ซึ่งเป้าหมาย และไม่รู้ว่าเป้าหมายของตนอยู่ที่ใด
เขารู้เพียงว่าตนกำลังเดินทางอยู่ท่ามกลางความเป็นนิรันดร์วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า กาลเวลามิมีประมาณและไร้จุดสิ้นสุดถึงขั้นว่าในตอนสุดท้ายเซียวฮั่นก็รู้สึกชินชาไปเอง“วิ้ง!!!”เมื่อพลังแห่งเต๋าทั่วร่างของเซียวฮั่นถูกผลาญไปจนหมดสิ
