ยหนึ่ง“พี่ใหญ่เย่ ท่านก็ดูถูกข้าไป๋จื้อไจ้เกินไป ข้าไป๋จื้อไจ้มิใช่คนที่รักตัวกลัวตาย”ระหว่างที่เอ่ย ไป๋จื้อไจ้ก็ปลุกเร้าพลังของวิถีนำโชค ทันใดนั้นพลังแห่งวิถีเต๋ามหาศาลก็ถูกรวบรวมเข้าไปในปราการมิติอันมิมีประมาณและสายธารแห่งกาลเวลา“ตูมมม!!!”ในที่สุดมังกรเพลิงที่แผดเสียงคำรามอันเพียงพอจะทำลายสวรรค์ดับพสุธาก็ปะทะกับปราการมิติอันมิมีประมาณปราการมิติอันมิมีประมาณแหลกละเอียดในชั่วพริบตา ตอนนี้ชิ้นส่วนมิติที่มิอาจจินตนาการได้ตกอยู่ในห้วงมิติอากาศอันสับสนปนเปแล้ว แม้กระทั่งอากาศ ยามนี้ยังถูกแผดเผาโดยมังกรเพลิงที่น่าพรั่นพรึงนี้ไม่เพียงเท่านี้ หลังจากมังกรเพลิงทำลายปราการมิติอันมิมีประมาณจนแหลกละเอียด มันยังบุกเข้าไปในสายธารแห่งกาลเวลา
มังกรเพลิงที่น่ากลัวนี้คือการโจมตีสูงสุดขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์บรรพบุรุษที่เทพศักดิ์สิทธิ์บรรพบุรุษเลี่ยฮั่วสร้างด้วยพลังแห่งวิถีเต๋าอันน่าหวาดผวาจำนวนมหาศาลของโลกเปลวอัคคีการโจมตีดังกล่าวไม่มีทางสกัดกั้น ทั้งยังมิอาจทัดเทียมได้แม้แต่สายธารแห่งกาลเวลายังถูกเผาภายใต้มังกรเพลิง ยามนี้มิติและกาลเวลาล้วนแต่หยุดมังกรเพลิงแห่งวิถีเต๋าที่น่าหวาดผวาเกินบรรยายตัวนี้มิได้คนมองมังกรเพลิงแห่งวิถีเต๋าที่น่าหวั่นเกรงเกินบรรยายซึ่งกำลังพุ่งเข้ามากลืนกิน บัดนี้ลมปราณมรณะได้โอบล้อมเย่ฉางเฟิงและไป๋จื้อไจ้ไว้เพียงแต่ยามนี้คนทั้งสองกลับแสดงสีหน้าเรียบเฉย ไป๋จื้อไจ้ยังคงสงบนิ่ง มิได
