ชมจากใจจริง “ขนาดเรื่องนี้ยังคิดได้ ดูท่าสมองเจ้าจะเริ่มพัฒนาขึ้นมาบ้างแล้วสินะ”
“คุณชายล้อบ่าวเล่นอีกแล้ว” เซี่ยเหอบิดกายเล็กน้อย แสร้งทำทีถ่อมตนมิให้ดูเหลิงจนเกินงาม
ทว่าคล้อยหลังจ้าวหนิงหันกลับไป ใบหน้าของนางพลันซีดเผือด สองมือตะปบยึดชายเสื้อผู้เป็นนายไว้แน่น เอ่ยเสียงสั่นพร่า “ถะ…ถ้าเช่นนั้น ตอนนี้พวกเราก็กำลังตกอยู่ในอันตรายน่ะสิเจ้าคะ หากพวกคนชั่วปรากฏตัวขึ้นมาเวลานี้ จะทำเช่นไรดี”
“ไม่ใช่เจ้าหรอกหรือที่รบเร้าจะตามออกมา”
“คุณชาย…”
เมื่อเห็นสาวใช้หน้าม่อยขอบตาแดงก่ำ จ้าวหนิงจึงเลิกหยอกเย้า เขายกมือตบหลังมือนางที่จิกเกาะแขนเขาแน่นปานกรงเล็บไก่เบาๆ เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ต้องกลัว”
สิ้นวาจา ประกายแสงเย็นเยียบสายหนึ่งพลันสว่างวาบแหวกฝูงชน พุ่งทะลวงเข้าใส่อกเขาปานอัสนีบาต!
นัยน์ตาจ้าวหนิงวาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิต เขาสะบัดผลักเซี่ยเหอให้พ้นทาง พริบตานั้นพลันเหยียบย่าง ‘ท่าเท้ากระจกวารี’ รั้งกายถอยฉากจากจุดเดิมอย่างฉับพลัน ชายเสื้อสะบัดพลิ้ว ปราดเปรียวดุจวิหคโผบินและมฤคหลบหลีก
จังหวะเดียวกันนั้น จากร้านรวงด้านหลังและหอคอยซ้ายขวา ร่างเงากว่ายี่สิบสายพุ่งทะยานออกมาราวฝูงหมาป่าคลั่ง โถมเข้าปิดล้อมจ้
