ผ่านพ้นราตรีแห่งการพักผ่อน รุ่งสางปราณพลังของจ้าวหนิงก็ฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาวะสูงสุด
การรีดเค้นความลับจากจ้าวตงผิงและพวกพ้องเมื่อคืนวาน บัดนี้ได้บทสรุปแน่ชัด
จ้าวหนิงกวาดสายตาอ่านคำรับสารภาพเพียงรอบเดียว เมื่อกระจ่างแจ้งแก่ใจก็โยนทิ้งไว้ข้างกาย เนื้อหานอกจากจะมัดตัวจ้าวยวี่เจี๋ยอย่างดิ้นไม่หลุด ยังเผยถึงขุมกำลังลับที่นางแอบซุกซ่อนไว้ ทั้งจำนวนคน ระดับตบะ ฐานที่มั่น และรายละเอียดปลีกย่อย ซึ่งส่วนใหญ่กบดานอยู่ในเมืองหลวง
“คุณชาย ให้ที่ทำการเมืองส่งกำลังไปกวาดล้างรังของพวกมันในเมืองไต้โจวให้สิ้นซากเลยดีหรือไม่เจ้าคะ รวมถึงสุนัขลอบกัดที่ดักซุ่มโจมตีคุณชายเมื่อวาน ยามนี้ก็ยังซ่อนตัวอยู่นอกเมืองด้วย” เซี่ยเหอ สาวใช้ข้างกายเสนอแนะ
นางคือผู้บำเพ็ญเพียรเช่นกัน รูปร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวล ผิวพรรณขาวผ่องเต่งตึงดั่งผลผิงกั่ว ยามเอื้อนเอ่ยเจือแววเดือดดาล พวงแก้มยุ้ยจึงแดงปลั่งดุจผลไม้สุกงอม
“ไม่จำเป็น”
“เหตุใดเล่าเจ้าคะ”
“ป่านนี้พวกมันร่นถอยไปหมดแล้ว เมื่อคืนจ้าวยวี่เจี๋ยรอดตัวไปได้ ย่อมต้องรีบส่งคนไปแจ้งให้พวกมันย้ายฐานกบดานทันที”
เซี่ยเหอกระจ่างวูบ แค่นเสียงหยันก่อนด่าทออย่างเคียดแค้น “นังแพศยานี่ช่างเจ้าเล
