ากนั้นก็สิ้นเรี่ยวแรง”
“น้องฟังลุงผิงเล่าแล้วเจ้าค่ะ”
“แต่เจ้ารู้หรือไม่ เมื่อพลังบรรลุถึงระดับคุมปราณ ข้าใช้เชียนจวินฟันได้กี่ดาบ”
“กี่ดาบหรือเจ้าคะ”
“คำตอบคือ… สี่ดาบ”
สิ้นคำพูด ชิ้ง! ดาบยาวตวัดหลุดจากฝัก
แม้ระยะห่างเพียงแค่เอื้อม จ้าวยวี่เจี๋ยกลับมองวิถีการชักดาบของจ้าวหนิงไม่ทันแม้แต่น้อย รังสีดาบปะทุฉับพลัน ทุกสิ่งอุบัติขึ้นรวดเร็วปานอสนีบาต พริบตานั้น ประกายดาบเจิดจ้าสาดกระทบดวงหน้าตื่นตะลึงของจ้าวยวี่เจี๋ยจนซีดเผือด นางรวบรวมกำลังคิดถอยหนี ทว่าสายเกินกาล
คมดาบตวัดขวางราวกับทางช้างเผือกตัดผ่าน เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องดุจจิ้งจอกบาดเจ็บ โลหิตอุ่นร้อนสาดกระเซ็นดั่งสาดน้ำหมึก เสียงตวาดกร้าวกัมปนาท ดุดันดั่งสัตว์ร้ายคำราม
ร่างของจ้าวยวี่เจี๋ยปลิวละลิ่วจากม้าหินราวกับว่าวขาดป่าน กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เลือดจากบาดแผลกลางอกสาดกระจายไปไกลถึงห้าก้าว ปากกระอักลิ่มเลือดออกมากองใหญ่ นางตะเกียกตะกายกุมบาดแผล เงยหน้ามองจ้าวหนิงด้วยแววตาตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ
ต่อให้นางจะสังเกตเห็นความผิดปกติของเขาก่อนหน้านี้ แต่นางไม่เคยคาดคิดเลยว่า บุรุษที่เคยอ่อนโยนและหลงใหลนางจนโงหัวไม่ขึ้น จะลงมือสังหารนางอย่าง
