ล่าวต่อ “บังเอิญช่วงนี้ก็ว่าง ๆ พอดี ไปที่สำนักกลาง เนินเขาเหนือของเจ้า ไปเล่นสนุกกันหน่อย ไอ้เด็กอวดดีคนนั้นมันอยู่อย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้ว”
“เว้นแต่จะหาเขาไม่พบ ไม่เช่นนั้นต่อให้เขาหนีไปสุดขอบฟ้า พี่อี้ก็จะไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน ทำให้เขารู้ว่าศิษย์สำนักในนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบุคคลที่ติดอันดับในกระดานคะแนนการต่อสู้” หูเฮ่าประจบสอพลอ
“เลิกประจบสอพลอได้แล้ว ยังไม่รีบนำทางไปอีก” หูอี้ต่อว่าหูเฮ่า ไอ้หูเฮ่านี่ ไม่มีความสามารถอะไร นอกจากความสามารถในการประจบสอพลอ
หูหยุนซานเป็นผู้ดูแลของสำนักใน ดังนั้นบ้านของเขาจึงอยู่บนยอดเขาชิงหวิน ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักใน จากที่นี่ไปยังสำนักกลาง เนินเขาเหนือ ต้องข้ามภูเขาหลายลูก
ขณะที่พี่น้องหูอี้ หูเฮ่ากำลังมุ่งหน้าไปยังเนินเขาเหนือ หลี่ลี่กับหลิวเหมยกำลังเที่ยวเล่นอยู่บนเนินเขาเหนือเช่นกัน
คุณยายหลิวจงใจทำเช่นนี้ งานเบ็ดเตล็ดทั้งหมดในช่วงหลายวันที่ผ่านมาล้วนตกเป็นของนางเพียงคนเดียว ทำทุกอย่างเอง งานของหลี่ลี่กลายเป็นการอยู่เป็นเพื่อนหลิวเหมยทุกวัน
งานนี้หลี่ลี่ทำอย่างสบายใจ นอกจากการบ่มเพาะแล้ว ก็พานางออกมาผ่อนคลาย ทำงานหนักสลับพักผ่อน อารมณ์แจ่มใส โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นใบหน้าแดงก่ำของหลิวเหมย เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา นี่คือหญิงสาวที่ใจดีและเรียบง่ายบริสุทธิ์!
หยิบดอกไม้ที่เก็บมาสานเป็นตะกร้าดอกไม้ ส่งให้หลิวเหมย
